ลู่จิ่นฮวนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์ คุณย่าเหอ เจียงอวิ๋น และเสิ่นหง ผลัดเวรกันสามกะ ดูแลเธออย่างใกล้ชิดตลอดเจ็ดวัน
ในสัปดาห์นี้ เหอฉงหนานแทบทุกวันจะมาโรงพยาบาลตอนดึกมาก รอให้คนอื่นเอาอาหารเช้ามาให้วันถัดไปก็รีบออกไปทันที แม้แต่เวลากินข้าวเช้ายังไม่มี
ลู่จิ่นฮวนนึกว่าเขามีภารกิจอีก จึงไม่ได้ถามมากความ
จนกระทั่งคืนวันที่เจ็ด เหอฉงหนานมาบอกเธออย่างลึกลับว่า ตระกูลอู่ล่มสลายแล้ว!
เธอถึงได้รู้ว่า ที่จริงช่วงนี้ผู้ชายคนนี้จัดการเรื่องของตระกูลอู่มาตลอด
“ล่มสลายยังไง?” ลู่จิ่นฮวนถามด้วยความอยากรู้เต็มหน้า
เหอฉงหนานตอบคำถามเธอไปด้วย ขณะที่สังเกตรอยข่วนบนใบหน้าของเด็กสาวอย่างละเอียด:
“อู่เสวียผิงเป็นรองผู้อำนวยการสำนักแรงงาน หลายปีมานี้ เขาใช้การขายตำแหน่งงานหากินมาตลอด
โดยเฉพาะครึ่งปีหลังนี้ กลุ่มปัญญาชนหนุ่มสาวกลับเมืองจำนวนมาก งานชั่วคราวงานเดียวเขาโก่งราคาห้าร้อยถึงแปดร้อย เขาได้กำไรรวมเกือบสามหมื่นหยวนเชียวนะ”
ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า เขารู้สึกว่าเด็กสาวฟื้นตัวเร็วผิดปกติ
เขาจำได้ว่าที่แก้มขวามีแผลหนึ่ง เนื้อถูกคว้านออกไปก้อนเล็กๆ นี่ผ่านไปกี่วันแล้ว?
เนื้อใหม่ก็ขึ้นแล้ว?
ลู่จิ่นฮวนไม่ได้สังเกตแววประหลาดใจที่แวบผ่านตาชายหนุ่ม ดื่มด่ำกับความตกใจในเรื่องซุบซิบจนอ้าปากค้างเป็นรูปตัว “โอ”