ตอนนี้มาบอกเธอว่าเหอฉงหนานเป็นชายปกติ
เธอไม่เพียงพลาดเว่ยเหยียนที่รักเธอเท่านั้น แต่ยังพลาดชายที่เพียบพร้อมเช่นนี้ สุดท้ายกลับเลือกแต่งกับเศษสวะ!
เธอจะรับได้อย่างไร?
อู่หลินหลินนั่งบนรถเข็น ดวงตากลวงโบ๋ สีหน้าเฉยชา ทั้งคนตกอยู่ในภวังค์ว่างเปล่าไร้จุดหมาย
หลี่หมิ่นก็เสียใจสุดประมาณ ตอนนั้นเพราะเรื่องที่ลูกชายตระกูลเหอมีลูกไม่ได้ เธอยังเคยโทษคุณย่าที่เสียชีวิต คิดว่าคุณย่าเข้าไปยุ่งเรื่องแต่งงานของลูกสาวเป็นการทำร้ายโดยไม่จำเป็น
ตอนนี้คิดดู ตอนนั้นเธอยังอ่อนหัดนัก คุณย่าจะทำร้ายหลานสาวของตนเองได้อย่างไร?
ก็แค่ใบรายงานผลตรวจ สถานพยาบาลจะตรวจผิดไม่ได้หรือ?
หากตอนนั้นแม่ลูกยังยืนกรานต่อไป ด้วยสถานะอำนาจของตระกูลเหอตอนนี้ สามีอาจได้เป็นผู้อำนวยการไปนานแล้ว จะต้องมาทนวิ่งเต้นขอของขวัญฝากฝังเพื่อตำแหน่งหัวหน้าเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างไร?
น่าเสียดาย มาถึงตอนนี้ จะพูดอะไรก็สายเกินไป
พอจินโต้วน้อยปรากฏกาย ข้อหาที่อู่หลินหลินจงใจปล่อยข่าวลือ ใส่ร้ายครอบครัวทหารก็ถูกประจานอย่างแน่นหนา
หน้าตาเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกันของพ่อลูก มีน้ำหนักน่าเชื่อถือกว่าหลักฐานใดๆ!
รองหัวหน้าหน่วยตำรวจกวาดตามองหญิงสาวที่มึนงงอยู่บนรถเข็นอย่างมั่นอกมั่นใจ แล้วก้าวยาวๆ ออกจากห้องผู้ป่วย
ครู่ต่อมา ก็นำหมอที่เคยรักษาอู่หลินหลินที่ห้องฉุกเฉินตอนแรกกลับเข้ามา
“สหายกู่ ฉันสอบถามแล้ว อาการของอู่หลินหลินกลับจากสถานพยาบาลได้ ขอเพียงเปลี่ยนยาตามเวลา ฉันพาตัวเธอกลับไปที่กองก่อน ขอบคุณที่ท่านมาในวันนี้!”