เหอฉงหนานเองก็ชะงักค้าง เขาจินตนาการถึงก้อนเนื้อน้อยนุ่มขาวที่อ้าปากเอ่ยว่า:
ไอ้แก่ มาเล่นกับฉันเดี๋ยวนี้ ไอ้แก่ ฉันอยากกินขนม...
ฟู่~ แค่คิดถึงภาพนั้น ตอนนี้เขาก็เกิดแรงกระตุ้นอยากซัดมันสักยกแล้ว!
“ดีๆๆ ฉันจะระวังคำพูดหลังจากนี้หน่ะ!”
เหอฉงหนานยอมรับผิดได้รวดเร็ว เหตุผลหลักก็คือเขารู้สึกว่าต้องระวังขึ้นจริงๆ เพราะแบบอย่างจากพ่อแม่นั้นสำคัญนัก
ตัวเขาเป็นชายชาตรีหยาบๆ ไม่เป็นไรหรอก แต่จะยอมให้ลูกชายตัวน้อยกลายเป็นเด็กทะโมนตั้งแต่วัยเยาว์ไม่ได้เด็ดขาด...
เจียงอวิ๋นมองหลานชายดิ้นกระแดะๆ ในอ้อมกอดของลูกสะใภ้ ปากน้อยๆ ยังขยับงุบงิบ จึงเอ่ยอย่างกังวล: “ฮวนเอ๋อ ตอนนี้เธอก็มีน้องอีกแล้ว ไม่สะดวกให้นมแล้วนะ
เอาเป็นนมผงล้วนๆ ต่อไปเลยดีไหม? ยังไงจินโต้วก็ไม่เลือกกินอยู่แล้ว“
ปกติหลังจากตั้งครรภ์ระหว่างให้นม น้ำนมจะค่อยๆ ลดลง คุณค่าสารอาหารก็ลดลง สู้กินนมผงโดยตรงก็ไม่ดีกว่าหรือ!
ลู่จิ่นฮวนไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ ตั้งแต่กินยาบำรุงน้ำนมแล้ว น้ำนม “ว่าง่าย” อย่างมาก เวลาจินโต้วกินก็มีเท่าที่ต้องการ เวลาไม่กินก็เหมือนปกติทั่วไป
ไม่เคยมีอาการคัดตึงน้ำนมหรือน้ำนมไหลซึมเลย
เธอไม่เข้าใจเรื่องนี้ จึงรีบถามจิวจิวในจิตสำนึก: “จิวจิว ฉันสามารถให้นมต่อได้หรือไม่?”
(สามารถนะ~ ยาบำรุงน้ำนมจากระบบอุดมด้วยสารอาหาร คุณภาพดีกว่าน้ำนมปกติเป็นร้อยเท่าเชียวนะ!
แต่หลังจากนี้ท่านคงได้แต่แอบให้นมแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นจะให้แม่สามีสงสัยทำไมได้ล่ะ?)
ลู่จิ่นฮวนรู้สึกว่าจิวจิวพูดถูกมาก ทำมากเรื่องก็เปล่าประโยชน์ รอถึงเวลาเธอพาจินโต้วกลับห้องแอบให้นมก็พอแล้วนะ~