ลู่จิ่นฮวนไม่ได้ตอบคำถามเรื่องอายุของเขา แต่ย้อนถามว่า “คุณกลับมาได้ยังไง วันนี้ไม่ต้องฝึกซ้อมเหรอ”
เหอฉงหนานจูบผมเธอเบาๆ เอื้อมมือหยิบชุดอยู่บ้านบนราวแขวนผ้า หมุนตัวโอบอุ้มหญิงสาวนุ่มนิ่มเข้ามาในอ้อมแขน สวมเสื้อผ้าให้เธอทีละชิ้น
พอถึงกางเกง เห็นผิวด้านในต้นขาของเธอถลอก แถมมีเลือดซึมเล็กน้อย เขาเจ็บปวดใจอย่างมาก แอบด่าตัวเองว่าเป็นสัตว์เดรัจฉาน
“เจ็บไหม ต้องทายา”
ครีมที่เปิดใช้ทาหน้าตั้งแต่ครั้งก่อนที่โรงหมอมิตรภาพยังเหลืออยู่ ใช้ทาแผลแบบนี้พอดี
ลู่จิ่นฮวนก้มมอง แก้มแดงระเรื่อที่เพิ่งจางไปเมื่อครู่พลันหวนคืนมา ผิวเนียนขาวผุดผ่องแต่งแต้มด้วยสีชมพูอ่อน
“ไม่เท่าไหร่… คุณยังไม่ตอบฉันเลยนะ ทำไมถึงกลับมาตอนนี้”
เพื่อเลี่ยงความอาย ลู่จิ่นฮวนรีบเปลี่ยนเรื่อง
ก่อนหน้านี้ผู้ชายยุ่งอยู่กับการสืบเรื่องตระกูลอู่ งานการเลยต้องคั่งค้างไว้มาก โดยปกติแล้วหลังจากนี้น่าจะยุ่งไปอีกนาน
เหอฉงหนานวางเธอกลับลงบนเตียง เปิดลิ้นชักหัวเตียง หยิบหลอดยาออกมา
ลู่จิ่นฮวนถดตัวถอยหลัง หนีบขาแน่นโดยไม่รู้ตัว “ไม่ต้อง… ไม่ต้องหรอก ทิ้งไว้สักสองสามวันก็หายแล้ว”
“เชื่อฟัง!”
เหอฉงหนานขมวดคิ้ว ฝ่ามือใหญ่ดึงหน้าแข้งเธอกลับมา บีบยาลงบนปลายนิ้ว ทายาลงบนรอยถลอกด้านในต้นขาอย่างนุ่มนวล