ลู่จิ่นฮวนตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเช้าของวันรุ่งขึ้นแล้ว
เธอจำได้เพียงว่าเมื่อคืนหลังจากครั้งแรกจบลง ชายแก่ก็อุ้มเธอลงจากเตียงอีก
บนพื้น ข้างหน้าต่าง บนโต๊ะหนังสือ บนเก้าอี้...
ราวกับลูกหมาฉี่รดเพื่อจับจองอาณาเขต ทั่วทุกแห่งล้วนทิ้งรอยแห่งความเป็นเจ้าของไว้
สุดท้ายยังอ้างว่าจะทำความสะอาด แล้วพาเธอไปยังห้องน้ำ โอบกอดเธอลงในอ่างน้ำที่เตรียมไว้ก่อนหน้า ชำระล้างเธอทั้งภายนอกและภายในจนสะอาดหมดจด!
หลังจากนั้นเธอกลับขึ้นเตียงได้อย่างไร เธอก็ไร้สติสัมปชัญญะแล้ว
เมื่อสติหวนคืน ลู่จิ่นฮวนโกรธจนแก้มพอง เปิดผ้าห่มแล้วถีบอากาศไปหนึ่งที แต่กลับพลันเผลอไปกระตุกถูกจุดหนึ่ง เจ็บจนเธอกัดฟัน
“ชายแก่ ไอ้เฒ่าทะลึ่ง อาทิตย์นี้อย่าได้คิดขึ้นเตียงนี้อีก!”
เสียงด่าดังวนอยู่ริมฝีปาก แต่ลู่จิ่นฮวนกลับชะงักกึก
นอกหน้าต่างไม่รู้เมื่อใดฝนเย็นโปรยปราย ละอองฝนโปรยละเอียดห่อหุ้มเกล็ดหิมะกึ่งละลาย พลิกคว้างอย่างไร้จุดหมายภายใต้ฟ้าสีเทาหม่น
เม็ดฝนกระทบกระจกเอียงซ่า เกล็ดหิมะประปรายร่วงหล่นทับ แล้วแปรเปลี่ยนเป็นหยดน้ำเล็ก ๆ ในพริบตา ไหลย้อยลงมาตามร่องหน้าต่าง
เมืองหลวงช่างต่างจากเมืองซูโจว ตลอดทั้งปีก็มีฝนตกดี ๆ ไม่กี่ครั้ง
เธอจ้องมองรอยน้ำที่คดเคี้ยวเหล่านั้น ใจล่องลอยหลุดภวังค์ไปชั่วขณะ นานมากแล้วที่เธอไม่เคยเห็นวันฝนพรำพร่าเช่นนี้
และนานแสนนานแล้ว ที่เธอไม่ได้นึกถึงท่านพ่อ...