เรื่องของตระกูลลู่ ลู่จิ่นฮวนไม่รู้เรื่อง แต่ถึงรู้เธอก็คงไม่ยุ่ง ฟ้าสูงแผ่นดินห่างไกล เธออยากทำแต่ก็ไร้เรี่ยวแรง~
ตอนนี้ใจของเธอจดจ่ออยู่กับการเต้นรำทั้งหมด
อยู่บ้านมาเกือบหนึ่งปีเต็ม ในที่สุดก็ได้กลับไปทำงานอีกครั้ง!
พูดถึงเรื่องนี้ เธอก็อดขำไม่ได้ ครั้งก่อนนับยังไงก็ได้แค่วันครึ่ง
วันที่สองเพิ่งจะทำงานได้ครึ่งวันก็ทะเลาะกับสองพี่น้องตระกูลอู่ หลังจากนั้นตรวจพบว่าท้อง เธอก็ไม่เคยมาที่วงดนตรีระบำอีกเลย…
เหอฉงหนานจอดรถอย่างมั่นคงตรงหน้าประตูใหญ่วงดนตรีระบำ รั้งเด็กสาวที่ร้อนรนจะวิ่งลงจากรถไว้ กำชับว่า:
“ที่รัก เมื่อคืนพี่บอกหนูทุกอย่างจำได้หมดไหม?
ถ้ามีใครหาเรื่องหนู อย่าไปเถียงกับอีกฝ่าย รีบไปหาอาสะใภ้สาม ให้หล่อนโทรหาพี่ ทุกอย่างรอให้พี่มาแก้ไข
ตอนกลางวันไปกินข้าวที่โรงอาหาร ต้องรอให้เหงื่อแห้งก่อนถึงออกไปได้
ตอนเย็นเลิกงานก็อย่าเดินเตร่ รอตรงที่จอดรถตอนนี้ ตามปกติพี่จะมารับหนูได้
ต่อให้พี่งานยุ่งไม่มีเวลา ก็จะจัดคนอื่นมารับ ห้ามเดินกลับบ้านคนเดียวเด็ดขาด จำได้ไหม?”
คำพูดพวกนี้ เมื่อคืนเขาพูดไปหลายรอบแล้ว แต่ดูท่าทางขอไปทีของเด็กน้อย เห็นชัดว่ามันไม่ได้เข้าใจ!
ลู่จิ่นฮวนทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ “พี่ฉงหนาน นี่พี่ส่งลูกสาวไปโรงเรียนอนุบาลหรือไง?
หนูเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ! พี่คิดว่าหนูเป็นเด็กน้อย ตีกันยังต้องเรียกผู้ปกครองเหรอ?
พอเถอะน่า พอเถอะ พี่รีบไปทำงานเถอะ พี่ไม่บอกว่าเดี๋ยวนี้จะยุ่งมากเหรอ? ถ้ายังบ่นอีกสักพัก เย็นนี้คงเลิกงานไม่ตรงเวลาแล้วนะ~”
เหอฉงหนานเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างจนปัญญา ลูบแก้มภรรยาตัวน้อยอย่างทะนุถนอม แล้วกอดหล่อนไว้ในอ้อมอกจูบอย่างเร่าร้อนหนึ่งที ก่อนจะเปิดประตูรถปล่อยคนไป