โจวเหม่ยหลิงเดินเข้ามาในห้อง สายตาทุกคู่ในบ้านต่างจับจ้องไปที่เธอพร้อมกัน
เธอไม่แยแสสายตาพินิจพิเคราะห์ของทุกคนเลยสักนิด พุ่งตรงเข้าไปหาเจียงอวิ๋น เบ้าตาแดงก่ำ น้ำเสียงบีบคั้นราวกับจะร้องไห้:
“อา หลานเขยลงมือหนักเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ เซ่าเจี๋ยทั้งคนดีๆ ต้องพังพินาศแบบนี้ เธอคิดว่าพวกฉันจะอยู่กันต่อไปอย่างไรไหว!”
เจียงอวิ๋นเคี้ยวอาหารในปากอย่างเนิบนาบ สีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์: “อยู่ไม่ได้ ก็ไปตายเสียสิ!”
“ฟืด.”
คนที่หลุดหัวเราะคือเจียงเซ่าหวา ลูกชายของหลินจือชิว เมื่อเห็นทุกคนหันมามองตน เขารีบใช้มือปิดปาก “ท่านอา ฉันผิดไปแล้ว ท่านไปต่อสิ ต่อไป ฮ่าๆ…”
เจียงอวิ๋นกลอกตา “จะให้ไปต่ออะไร เธอจะช่วยคิดหาวิธีตายให้มันงั้นรึ”
“ฟืด.”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
“ฟุดฟุดฟุด…”
คราวนี้หลายคนกลั้นไม่ไหว เสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าในบ้าน
โจวเหม่ยหลิงเห็นปฏิกิริยาของทุกคนก็ชะงักงัน สมองขาวโพลนไปหมด
นี่มันไม่เหมือนกับที่คิดไว้เลยสักนิด!
เธอนึกไว้แล้วว่าเจียงอวิ๋นจะต้องอับอาย รู้สึกผิด แล้วก็เอ่ยปลอบเธอเอง แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเธอจะมีท่าทีเช่นนี้!
เธอกำหมัดแน่นขึ้นเสียง “เดี๋ยว อาเธอหมายความว่าอะไร เซ่าเจี๋ยลูกฉันถูกลูกชายเธอทำให้พิการ เธอไม่อยากจะพูดอะไรสักหน่อยรึ
ผ่านมาหลายวัน พวกเธอไม่มีใครมาเยี่ยมดูหน้าค่าตาเลยสักคน คิดจะตัดญาติขาดกับครอบครัวพวกฉันเลยหรือไม่”