[โอ๊ย ฉันแค่ยกตัวอย่างน่ะ
คราวก่อนเคยบอกเธอเรื่องการล้างคะแนนทิ้ง กลัวเธอจะเข้าใจยากก็เลยพูดแบบนั้น จิวจิวไม่มีทางเต็มใจจากเธอไปหรอกนะ~]
เสี่ยวฮวนเอ๋อร์คือโฮสต์ที่ดีที่สุดของมันตลอดกาล!
ไม่มีใครเทียบได้!
ลู่จิ่นฮวนอือออเสียงทุ้ม แล้วซักถามต่อ “อย่างนั้น หากโฮสต์ทุกคนช่วยนายเก็บคะแนนได้ห้าร้อยแต้ม นายก็ต้องผูกโยงกับโฮสต์อย่างน้อยสิบคน ถึงจะรวบรวมได้ห้าพันแต้มเพื่ออัปเกรดระดับสูงสินะ”
[เอ่อ… ก็ไม่แน่เสมอไป
ถ้าโชคดีได้รับมอบหมายไปยังทวีปอสูร ผูกโยงกับโฮสต์ที่เป็นเผ่ามนุษย์งู พวกเธอออกไข่ครั้งละหลายสิบฟอง บางทีฉันแค่ทำภารกิจเดียวก็อัปเกรดระดับสูงได้เลย!]
ลู่จิ่นฮวนอดขนลุกซู่ไม่ได้ สันหลังวาบหวามไปด้วยตุ่มเม็ดเล็ก ๆ
เธอได้เปิดโลกทัศน์จริง ๆ โลกนี้ยังมีเผ่ามนุษย์งูอีกหรือ
คือคนกับ… งูน่ะนะ
…(⊙_⊙;)…
อี๊~
เธอสะท้านทั้งตัว รีบส่ายหน้าอย่างแรง ขับไล่ภาพพิสดารนั้นออกจากสมอง
*
วันขึ้นสองค่ำเดือนอ้ายเป็นวันกลับบ้านเกิดของสตรีที่แต่งออกเรือน
ลู่จิ่นฮวนเคยกลับไปครั้งหนึ่งเมื่อปีก่อน ได้ปล่อยวางทุกสิ่งที่ควรปล่อยวางแล้ว
แต่เธอไม่ได้คิดจะตัดขาดจากบิดาเสียทีเดียว ดังนั้นในเช้าวันขึ้นสองค่ำเดือนอ้าย เธอจึงโทรศัพท์ไปยังร้านขายน้ำมันและธัญพืชที่ตรอกตระกูลลู่
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อลู่จิ่นฮวน รบกวนช่วยไปตามลู่จ้าวที่บ้านหลังที่สามนับจากริมสุดทางตรอกหนานสือจื่อหน่อยนะคะ อีกยี่สิบนาทีฉันจะโทรกลับอีกครั้ง”
ลู่จ้าวพอได้ยินพ่อค้าร้านน้ำมันและธัญพืชบอกว่าลูกสาวตามหา ก็ตื่นเต้นจนไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน
วิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง เฝ้าอยู่ข้างเครื่องโทรศัพท์ สายตาจับจ้องตรงไปที่เครื่อง ในใจทั้งหวังทั้งลุกลี้ลุกลน เกรงจะพลาดเสียงกริ่ง