พอกลางเดือนอ้ายปีใหม่ผ่านพ้นไป ปีนี้ก็นับว่าจบสิ้นสมบูรณ์
เหอฉงหนานเห็นภรรยาตัวน้อยไม่เอ่ยปากเรื่องกลับไปทำงานเลยสักคำ ในใจอดประหลาดใจไม่ได้
“ที่รัก เธอไม่ใช่ชอบเต้นรำที่สุดหรอกรึ ทำไมไม่รีบกลับวงดนตรีระบำล่ะ”
ก่อนหน้านี้หลังอยู่กรรมคลอดบุตรแต่ละครรภ์ เด็กสาวแทบอยากกลับไปทำงานทันที แต่ตอนนี้ลูกสาวฝาแฝดกับลูกชายเล็กก็สามเดือนเข้าไปแล้ว เธอกลับไม่เคยเอ่ยถึงเลยสักครั้ง
ลู่จิ่นฮวนใจคอไม่ดี ซบเข้าไปในอ้อมกอดเขาพลางออดอ้อน: “ข้างนอกหนาวยะเยือ หิมะตก ฉันไม่อยากออกจากบ้าน พี่ฉงหนานรังเกียจที่ฉันอยู่บ้านกินฟรีหรือเปล่าคะ”
เหอฉงหนานถูกน้ำเสียงอ่อนหวานใสดุจน้ำผึ้งของเธอเคลิ้มจนตัวอ่อนยวบ ยื่นมือไปเชยคางเธอ ก้มศีรษะลงจูบอย่างเร่าร้อน
ลู่จิ่นฮวนชินชากับสัมผัสใกล้ชิดเช่นนี้แล้ว ไม่ถือตัวอีกต่อไป สองมือกำชายเสื้อตรงหน้าอกเขา เขย่งเท้าเชยคอรับจูบลึกกับเขา
จนกระทั่งริมฝีปากทั้งสองชาไปหมด เหอฉงหนานถึงได้ปล่อยเธอ เอาหน้าผากชิดเธอ หัวเราะแผ่วเบา: “ยัยเด็กไร้หัวใจ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย”
ถ้าว่ากันตามใจเขา ภรรยาตัวน้อยไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นดีที่สุด อยู่บ้านเฉยๆ รอเขาดีกว่า
อย่างนี้ทุกวันเขากลับมาบ้าน ก็จะได้พบเธอทันที
เพียงแต่ว่าฮวนเอ๋อแม้จะเป็นภรรยาของเขา แต่เธอก็เป็นคนมีตัวตนของตัวเอง เธอมีความชอบและความคิดของเธอ เขาบังคับอิสรภาพของเธอไม่ได้
ลู่จิ่นฮวนสองมือกอดคอเขาแน่น ราวกับลูกแมวน้อยติดคนซุกตัวอยู่บนอกเขาไปมา: “แล้วยังถามอีก ไว้สักพักค่อยว่ากันนะคะ~”