ลู่จิ่นฮวนปรับตัวได้เร็วมาก ตอนนี้วงดนตรีระบำกำลังซ้อมระบำแพรแดง 'บุปผาเบ่งบาน' เธอยืนดูอยู่ข้าง ๆ รอบหนึ่ง ท่ารำกับรูปแบบขบวนก็จำได้ขึ้นใจทั้งหมด
วงดนตรีระบำกับคณะประสานเสียงนั้นไม่เหมือนกัน คนใหม่ของวงดนตรีระบำทั้งหมดต้องเริ่มจากการทำงานจิปาถะ เป็นตัวสำรอง
ดังนั้นตอนนี้คนที่เต้นระบำนี้จึงเป็นสมาชิกชุดเดียวกับที่เคยเต้น 'นักรบหญิงแห่งทุ่งหญ้า' มาก่อน
ทุกคนเคยเห็นความสามารถด้านการเต้นของลู่จิ่นฮวนมานานแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกที่เธอดูรอบเดียวก็เต้นได้
ผู้บังคับการหลินเคยพูดว่า พรสวรรค์ของบางคนมันอยู่ในสายเลือด เรียนอะไรก็เร็วกว่าคนอื่นครึ่งก้าว
ซูชิงเหอที่มาใหม่ก็เป็นคนประเภทนี้เหมือนกัน
ไม่เคยเรียนวิชาดนตรีอย่างจริงจัง แต่น้ำเสียงกลับโดดเด่นเป็นพิเศษ ผสมอยู่ในกระแสคลื่นเสียงประสานทั้งหมด สามารถแทรกผ่านเสียงก้องกังวานของทั้งห้องโถง ตกลงในหูของทุกคนได้อย่างง่ายดาย
ผู้บังคับการหลินมักพูดว่าในวงการนี้ สิ่งที่สบายใจที่สุดก็คือต้นอ่อนแบบนี้
คุณไม่ต้องคอยสอนแบบจ้ำจี้จ้ำไช แค่ให้ช่องว่างเล็กน้อยกับพวกเธอ พวกเธอก็สามารถผลิดอกออกมาเองได้
พักเที่ยง ลู่จิ่นฮวนยังคงไปกินข้าวที่โรงอาหารกับฟางเสี่ยวหย่าเหมือนเดิม
ต่างกันตรงที่ตอนนี้ข้างหลังมีใบหน้าใหม่ ซูชิงเหอ เดินตามมาพูดคุยด้วย
“สหายลู่ กระบอกน้ำที่คุณถืออยู่ ผู้บังคับการหลินเอามาให้คุณหรือ ฉันเห็นท่านมาหาคุณเมื่อกี้
ดูพวกคุณสนิทกันมากเลยนะ“
ปีที่แล้วตอนที่ลู่จิ่นฮวนทะเลาะกับสองพี่น้องตระกูลอู่ มีเพื่อนร่วมคณะหลายคนไปเป็นพยานให้เธอ ความสัมพันธ์นี้ไม่ใช่ความลับมานานแล้ว