บทที่ 154 ชิงเกอกับพวกถั่วตีกัน
เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากของลู่จิ่นฮวน เธอเผลอคิดจะหลบ แต่กลับถูกเหอฉงหนานกดท้ายทอยไว้แน่น
เสียงครางแผ่วหวานนั้นราวกับเครื่องรางเร่งชะตา ไฟมืดในดวงตาของชายหนุ่มยิ่งลุกโชน เขาหัวเราะเสียงต่ำแหบพร่าในลำคอ ก่อนกัดริมฝีปากบวมแดงของเธอพลางพูดอู้อี้ว่า “หลบทำไม? ไม่ใช่เธอหรอกหรือที่ขยับเข้ามายั่วฉันเอง?”
ขณะพูด มือใหญ่ที่เดิมกดอยู่ตรงเอวก็เลื่อนลงไปฉับพลัน ช้อนร่างนุ่มนิ่มของเธอขึ้น แล้วปิดทางหนีทุกทางจนหมดสิ้น
ลู่จิ่นฮวนปรือตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ดวงตาพร่าไปด้วยม่านหมอก รอยังไม่ทันปรับโฟกัสก็สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำที่ลุกโชนของชายหนุ่มเสียก่อน
“นายทำอะไรน่ะ?”
เสียงของเธอนุ่มพร่าเหมือนเพิ่งตื่นนอน ฟังแล้วเหอฉงหนานก็ใจเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ไฟปรารถนาพลุ่งขึ้นสู่ศีรษะ
เขาก้มลงดูดลำคอขาวเนียนที่เธอเงยขึ้นอย่างไม่รู้ตัวอย่างแรง ทิ้งรอยแดงสดไว้หนึ่งรอย ก่อนหัวเราะเสียงแหบว่า “เธอไง”
ลู่จิ่นฮวนถูกเขาดูดจนสูดปาก “นาย…นายเป็นหมาหรือไง!”
หางตาของเธอแดงก่ำขึ้นทันที มีละอองน้ำคลออยู่ในดวงตา เธอจ้องเขาด้วยความน้อยใจปนสับสน พร้อมยกมือผลักคางเขาอย่างสะเปะสะปะ “เจ็บนะ~”
แต่แรงผลักนั้นนุ่มนิ่มราวกับปุยนุ่น ตกกระทบตัวเหอฉงหนานก็เหมือนแค่เกาคัน
ยิ่งเธอร้องว่าเจ็บ ลำคอขาวผ่องนั้นก็ยิ่งเด่นชัด เมื่อมีรอยแดงสดแต้มอยู่ก็ยิ่งดูคล้ายดอกเหมยบนหิมะ ชวนให้คนอยากทำลายให้ยับเยินกว่าเดิม