บทที่ 153 ลู่จิ่นฮวนลอยจนตัวปลิว คนกับจิ้งจอกปรึกษากันในจิตสำนึกอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจขายแหวนพื้นที่วิเศษไปหนึ่งวง
เมื่อข้อความแจ้งเตือนว่าคะแนนเข้าบัญชีเด้งขึ้นมา ลู่จิ่นฮวนก็แข็งค้างไปทั้งตัว!
“จิวจิว ขะ...ขายได้เท่าไหร่?” เธอถามเสียงสั่นในจิตสำนึก หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระโดดออกมาจากลำคอ
【ฮวนเอ๋อไม่ได้มองผิดหรอกนะ ขายได้หนึ่งหมื่นคะแนน!】
เวลานี้ ลู่จิ่นฮวนรู้สึกว่าเลือดทั่วร่างกำลังไหลทะลักขึ้นสู่ศีรษะ เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงแบบหนูทุ่งออกมาในจิตสำนึก
“อ๊า!!!”
【ฮวนเอ๋อ ใจเย็นหน่อยสิ หูฉันจะถูกเธอทำเอาหนวกแล้วนะ!】
“จิวจิว แหวนพื้นที่วิเศษมีราคาขนาดนี้เลยเหรอ?” เธอใจเย็นไม่ลงเลยสักนิด
หนึ่งหมื่นคะแนน!
ตั้งหนึ่งหมื่นคะแนนเชียวนะ!
เธอจะซื้อยาได้ตั้งกี่เม็ดกันเนี่ย!
【แน่นอนสิจ๊ะ~ แหวนพื้นที่วิเศษเป็นเครื่องรางของแดนผู้บำเพ็ญเซียน ในโลกใบเล็กที่ไม่มีพลังวิญญาณ มันมีราคาสูงมากเลยนะ!】
ลู่จิ่นฮวนจ้องยอดคะแนนคงเหลือที่มุมขวาบนของห้างระบบ หัวใจเต้นรัวไม่หยุด
เธอตื่นเต้นจนไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน เหมือนหนอนตัวน้อยที่กำลังเริงร่า ดิ้นบิดไปมาบนเตียง
“ที่รัก คุณดิ้นอะไรน่ะ?”
เหอฉงหนานถูกภรรยาตัวน้อยที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนปลุกจนตื่น
ตอนนี้หัวใจของลู่จิ่นฮวนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด เธอเกาะกอดร่างอุ่น ๆ ของเขาไว้ราวกับปลาหมึกยักษ์ มือไม้พันเกี่ยวเขาแน่น
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ฝันดีน่ะ ดีใจมากเลย ฮิ ๆ ๆ...”
ในยามดึกอันเงียบสงัด เสียงหัวเราะประหลาดเจ้าเล่ห์ของเธอดังชัดเป็นพิเศษ ฟังแล้วชวนให้รู้สึกขนลุกอยู่ไม่น้อย