คนแรกในบรรดาสามพ่อลูกที่ถึงบ้านคือเหอเชียนหลิน
ทหารยามเพิ่งจะจอดรถได้สนิท ก็เห็นผู้บัญชาการของตนกระโจนลงจากรถอย่างรวดเร็ว วิ่งพรวดเข้าบ้านไป
ท่าทางแบบนั้น หากไม่รู้เรื่องคงนึกว่ามีหมาป่าไล่หลัง!
“เสี่ยวอวิ๋น พ่อ แม่... หลานฉันอยู่ไหน? ให้ฉันดูเร็วเข้า!”
เหอเชียนหลินยังไม่ทันเข้าบ้าน เสียงแหบห้าวก็ตะโกนเข้าไปในบ้านแล้ว
ท่านผู้เฒ่าเหอสะดุ้งจนต้องแคะหู ทำหน้าขยะแขยง “พ่อแกยังไม่หูหนวก เบาเสียงหน่อย อย่ามาตกใจเหลนคนดีของฉัน ไม่งั้นฉันถลกหนังแก!”
เหอเชียนหลินถูกพ่อด่าแต่ก็ไม่โกรธ กลับยิ้มเผล่ฟันขาวเดินเข้าไปหา ถามด้วยความสงสัย “พ่อ ฉงหนานบอกว่าวันนี้เข้าโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ ทำไมคลอดที่บ้านล่ะ?”
“พวกเราก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน จิ่นฮวนร้องเรียกพวกเรา ตอนนั้นก็บอกว่าจะคลอดแล้ว” ท่านผู้เฒ่าเหอจิบน้ำชา วางท่าสงบนิ่ง “ลองทายดูสิว่าใช้เวลาคลอดนานแค่ไหน?”
“นานแค่ไหน?”
“13 นาที!” ท่านผู้เฒ่าเหอนับวินาทีในใจมาตลอด
“อะไรนะ? หมอหลิวไม่ใช่บอกว่าเด็กตัวใหญ่คลอดยากหรอกเหรอ?”
“ใครจะไปรู้? ลองทายอีกทีสิ หลานของแกหนักเท่าไหร่?”
“หนักเท่าไหร่?”
“ฉันถามให้แกทาย ไม่ใช่ให้ย้อนถามฉัน!”
“ได้ ๆ ท่านผู้เฒ่าอย่าโกรธ ฉันทายว่า 6 ชั่งพอดี!” เหอเชียนหลินมั่นอกมั่นใจ เพราะลูกชายของเขา เหอฉงหนาน ตอนเกิดก็หนัก 6 ชั่ง