ท่านผู้เฒ่าเหอและคุณย่าเหอรออยู่หน้าประตูมาตลอด แม่บ้านโจวที่คอยดูแลผู้เฒ่าทั้งสองโดยเฉพาะเกรงว่าการคลอดลูกคนแรกจะไม่ง่าย จึงกลัวคนแก่จะเหนื่อยล้า ถึงกับยกเก้าอี้มาให้สองตัว
แต่เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องมาจากในห้องแล้ว
“นี่มัน...” ท่านผู้เฒ่าเหองุนงงไปหมด!
คุณย่าเหอตื้นตันจนน้ำตาคลอ “ฉันบอกแล้วว่าฮวนเอ๋อเป็นคนมีวาสนา นี่แค่สิบนาทีก็คลอดออกมาแล้ว ง่ายเกินคาดจริง ๆ!”
ท่านผู้เฒ่าเหอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ มือไม้สั่นเทาชี้ไปทางประตูถามว่า “ฉงหนานมีทายาทแล้วหรือ?”
“ใช่แล้ว! เหลนของพวกเราเกิดแล้ว!” คุณย่าเหอหัวเราะพลางเช็ดน้ำตา
ลู่จิ่นอวิ๋นที่แอบอยู่ในห้องได้ยินดังนั้นก็โกรธจนหน้าถมึงทึง เธอคิดว่าไอ้เด็กนั่นกินไม่เลือกไม่กลัวตาย ตอนคลอดคงทำให้เด็กตายคาท้องแน่!
ไม่คิดเลยว่าไม่เพียงแต่จะคลอดออกมาได้อย่างราบรื่น เสียงร้องยังดังเจื้อยแจ้วอีกต่างหาก!
ชิงเกอ (ลูกสาวของเหอเซี่ยงเป่ยและลู่จิ่นอวิ๋น) ตอนเกิดเสียงร้องเบาหวิวเหมือนลูกแมว ไอ้เด็กของลู่จิ่นฮวนนั่นมันแข็งแรงอะไรเบอร์นั้น?
ช่างน่าโมโหนัก!
ไม่มีใครสนใจความคิดของลู่จิ่นอวิ๋น ตอนนี้ทุกคนในบ้านล้วนจดจ่ออยู่ที่ลู่จิ่นฮวนและเด็กน้อย
เจียงอวิ๋นและคุณยายหลี่ช่วยกันทำความสะอาดเด็ก ส่วนเสิ่นหงรับหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยให้ลู่จิ่นฮวน เพราะคลอดง่ายเกินไป ตลอดกระบวนการแทบไม่มีเลือดออกเลย
ทางนี้เสิ่นหงคล่องแคล่วเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเสร็จ ทางนั้นเจียงอวิ๋นก็ทำความสะอาดเด็กและห่อตัวเด็กอย่างมิดชิดแล้ว