ตั้งแต่เหอเชียนหลินได้เห็นหลานชายสุดที่รัก แทบจะไม่กระพริบตาเลย ถ้าไม่ใช่เจียงอวิ๋นกับคุณย่าเหอห้ามไว้ เขาแทบอยากจะเข้าไปฟัดสักที!
หลานชายของเขาทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้?
“พอแล้ว เช็ดน้ำลายนายซะ เดี๋ยวเลอะหลานชายดี ๆ ของฉัน!” เจียงอวิ๋นเอ่ยอย่างรังเกียจพลางหันหลังให้ ปิดกั้นสายตาสามีอย่างสิ้นเชิง
เหอเชียนหลินยังดูไม่จุใจ รีบตามไปอ้อนวอน “เสี่ยวอวิ๋น ให้ผมอุ้มหน่อยนะ สัญญาว่าจะเบามือที่สุด!”
“ไม่ได้!” ไม่ทันที่เจียงอวิ๋นจะปฏิเสธ คุณย่าเหอก็คัดค้านเสียก่อน “เธอซุ่มซ่ามทำหลานร่วงจะทำยังไง ดูได้อย่างเดียว ห้ามอุ้ม!”
เหอเชียนหลินมองพ่อตัวเองอย่างน้อยใจ ท่านผู้เฒ่าเหอทำได้แค่แบมือ
“มองพ่อก็ไม่มีประโยชน์ แม่แกกับเสี่ยวอวิ๋นก็ไม่ให้พ่ออุ้มเหมือนกัน!”
สองพ่อลูกมองหน้ากันแล้วถอนหายใจพร้อมกัน
เหอฉงหนานเดินเข้ามาในบ้านก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของปู่กับพ่อ หัวใจ“ตุบ” หนึ่ง รีบถามอย่างร้อนใจ “ปู่ ครับ เกิดอะไรขึ้น ฮวนเอ๋ออันตรายหรือเปล่าครับ?
ไม่ได้แล้ว ต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ โชคดีที่ผมทำเรื่องเข้าโรงพยาบาลเสร็จแล้ว!” พูดพลางจะวิ่งขึ้นชั้นบน
แต่ตอนเดินผ่านแม่เจียงอวิ๋น ก็ถูกเด็กในอ้อมกอดดึงดูดสายตาไปในทันที
“แม่ครับ ลูกใครกัน รีบเอาไปคืนเขาเถอะ แม่ช่วยเก็บของให้หน่อยนะครับ เราออกเดินทางกันเลย”
เจียงอวิ๋นกับคุณย่าเหอสบตากัน แล้วพากันหัวเราะออกมา