เดือนสิบสองวันที่ยี่สิบแปด เหอเชียนหลินส่งทหารยามไปยังหมู่บ้านที่เหอเซี่ยงเป่ยอาศัยอยู่
นอกจากนำของขวัญปีใหม่ไปให้เขาและผู้ใหญ่บ้านแล้ว ภารกิจสำคัญที่สุดของการมาเยือนครั้งนี้คือการไปรับหนูน้อยชิงเกอกลับบ้าน
ที่แต่เดิมให้เด็กตามไปด้วย ก็เพราะพวกเขากลัวว่าลู่จิ่นอวิ๋นจะใช้เด็กเป็นข้ออ้างไม่ยอมจากไป จะเกิดเรื่องใหญ่แล้วจัดการลำบาก
ตอนนี้เหอเซี่ยงเป่ยและลู่จิ่นอวิ๋นสงบเสงี่ยมเรียบร้อยแล้ว จึงถึงเวลารับชิงเกอกลับมาได้
เมื่อลู่จิ่นอวิ๋นเห็นรถทหารมาจอดหน้าประตู เธอตื่นเต้นแทบกระโดดตัวลอย คว้าห่อผ้าที่แอบเก็บล่วงหน้าเสร็จสรรพ อุ้มลูกก็จะขึ้นรถ
ทหารยามกวาดตามองเธอเย็นชา กั้นขวางหน้ารถ พูดเสียงแข็งว่า “สหาย ทางผู้บัญชาการบอกว่ามารับเฉพาะเด็ก ไม่ได้แจ้งให้รับผู้ใหญ่”
ลู่จิ่นอวิ๋นผลักเขาเต็มแรง โยนห่อผ้าเข้าไปในรถอย่างคล่องแคล่ว อาศัยว่าทหารยามไม่กล้าแตะต้องตัวเธอ เบียดตัวเข้ามานั่งในรถ
“น้องทหาร เธอเองก็ทำตามคำสั่งนะ พ่อสามีฉันบอกว่ารับเด็ก จริงๆ ก็คือรับฉันนั่นแหละ
ลูกสาวฉันยังเล็กขนาดนี้ ขาดแม่แท้ๆ ไม่ได้หรอกนะ!“
ยังไงๆ เธอก็ไม่มีวันลงจากรถเด็ดขาด!
เหอเซี่ยงเป่ยนี่ไม่ใช่คนจริงๆ ไม่เพียงให้เธอทำงานหนักปรนนิบัติพวกชู้เหม็นคู่นั้นอย่างกับวัวกับม้า แถมยังเรียกร้องให้เธอ หลังจากเยี่ยนเยี่ยนนังแพศยาคลอดเสร็จแล้วคอยปรนนิบัติอยู่เดือน!
นึกว่าเธอเป็นแม่บ้านหรือไง?
ใช่ เธอยอมรับว่าแผนการใช้ครรภ์ผู้อื่นเป็นความคิดของเธอ แต่คนที่ลงมือทำไอ้นั่นก็คือเหอเซี่ยงเป่ยไอ้เลวเจ้านั่นไม่ใช่หรือไง!