บทที่ 164 เหอเชียนหลินออกหน้าแทนหลานชาย
ท่านผู้เฒ่าเหอคลุกคลีอยู่กลางห่ากระสุนมาค่อนชีวิต
สมัยที่ยังไม่เกษียณ คนที่ติดต่อด้วยล้วนเป็นพวกใจร้อนปากแข็งหน้าด้าน ๆ พอเกษียณแล้วเจอเรื่องแบบนี้ ปกติมักให้ภรรยาออกหน้าไปจัดการแทน
วันนี้มาเจอครูสาวที่ทั้งหาเรื่องไม่เลิกราและไร้เหตุผลแบบนี้เข้า ท่านผู้เฒ่าถึงกับไม่รู้จะทำอย่างไรดีอยู่พักใหญ่
ชายชราอายุปูนนี้ จะไปใช้กำลังยื้อยุดกับผู้หญิงได้อย่างไร?
ถ้าเธอพูดอะไรไม่น่าฟังขึ้นมาแล้วป้ายสีใส่เขา งั้นต่อให้กระโดดลงแม่น้ำหวงเหอก็ล้างตัวให้สะอาดไม่ได้แล้ว!
คิดได้ดังนั้น ท่านผู้เฒ่าจึงตัดใจไม่สนใจเธออีก อุ้มเด็กไว้ข้างละคน แล้วย้ายไปนั่งเงียบ ๆ ที่มุมห้อง
ครูสาวคิดว่าชายชราได้ยินสถานะของพี่เขยแล้วกลัว จึงเดินอกผายไหล่ผึ่งไปนั่งริมเตียงอย่างไก่ชนที่เพิ่งชนะ พลิกขาพาดเข่า มองชายชรากับเด็กสองคนที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้องด้วยสายตาเยาะเย้ยอย่างได้ใจ
“ท่านปู่ทวด ง่วงแล้ว...”
ชิงโต้วยกมืออ้วนป้อมขึ้นขยี้ตา หัวเล็ก ๆ ก็ผงกขึ้นลงตามไปด้วย
ท่านผู้เฒ่าเหอเห็นเด็กมีสภาพเช่นนั้น จึงถามเพิ่มอีกคำว่า “ทำไมถึงง่วงขนาดนี้ล่ะ เที่ยงไม่ได้งีบเหรอ?”
ก่อนเข้าเรียน เด็ก ๆ ทุกคนต้องนอนกลางวันอย่างน้อยประมาณสองชั่วโมง
ไหน่โต้วส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง “ไม่ได้นอน ต้องยืน!”
ท่านผู้เฒ่าฟังเข้าใจความหมายของเหลน สีหน้าพลันเขียวคล้ำ ความโกรธท่วมท้นพุ่งขึ้นจุกถึงศีรษะ
แต่พอเห็นเจ้าตัวเล็กสองคนในอ้อมแขนที่ง่วงจนตาปรือ เขาก็ฝืนกดไฟโกรธกลับลงไปในท้อง
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วกระชับเด็กทั้งสองเข้ามาในอ้อมแขน น้ำเสียงต่ำและอ่อนโยนลง “นอนพิงไหล่ท่านปู่ทวดสักพักนะ รอท่านย่าทวดตามมาถึง พวกเราก็กลับบ้านกันได้แล้ว”