บทที่ 163: ไหน่โต้วกับชิงโต้วเข้าอนุบาล
ไหน่โต้วกับชิงโต้วดีใจแทบแย่ที่ได้ไปโรงเรียนอนุบาล
สองวันก่อนเปิดเทอม คุณย่าเหอเย็บกระเป๋าเป้ใบใหม่ให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองด้วยมือตัวเอง ส่วนท่านผู้เฒ่าก็เตรียมกล่องดินสอกับสมุดวาดรูปให้ จัดเตรียมเสียเป็นเรื่องเป็นราว
ไหน่โต้วกับชิงโต้วหวงของพวกนี้มาก แม้แต่ตอนนอนก็ยังกอดไว้ในผ้าห่ม
วันเปิดเทอม ท่านผู้เฒ่ากับคุณย่าพาเด็กน้อยทั้งสองที่สวมเสื้อผ้าชุดใหม่และสะพายกระเป๋าเป้ใบใหม่ไปส่งถึงหน้าโรงเรียนอนุบาลด้วยตัวเอง
ตามปกติแล้ว ตระกูลเหอรับราชการทหารกันมาสามรุ่น เด็กทั้งสองควรเข้าอนุบาลเขตทหาร
แต่ตอนนี้ตระกูลเหอไม่ได้อาศัยอยู่ในชุมชนบ้านพักทหารแล้ว จึงเลือกอนุบาลหน่วยงานราชการที่อยู่ใกล้บ้านกว่า
อนุบาลหน่วยงานราชการแห่งนี้มีขนาดค่อนข้างใหญ่ แบ่งเป็นชั้นเล็ก ชั้นกลาง และชั้นใหญ่ โดยแต่ละชั้นเป็นห้องเรียนแยกกัน
ก่อนจากไป ท่านผู้เฒ่าเหอย่อตัวลงแล้วกอดเจ้าตัวเล็กทั้งสองที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นไว้ในอ้อมแขน ก่อนกำชับอีกครั้งว่า
“ไหน่โต้ว ชิงโต้ว ท่านปู่ทวดกับท่านย่าทวดกลับบ้านแล้วนะ พวกเธอสองคนต้องเชื่อฟังคุณครู กินข้าวให้หมดดีๆ ตอนเย็นท่านปู่ทวดจะมารับ”
เจ้าตัวเล็กทั้งสองพยักหน้าส่งๆ โบกมือลาแล้วเดินตามพี่เลี้ยงเข้าไป
ท่านผู้เฒ่าเหอมองแผ่นหลังเล็กๆ ของเด็กทั้งสองแล้วทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ หันไปบ่นกับภรรยาว่า “เจ้าเด็กสองตัวนี่ ฉันอุตส่าห์เลี้ยงพวกเขาทุกวัน แต่กลับไม่เห็นมีท่าทีเสียดายฉันเลยสักนิด!”