บทที่ 165 ซุนเซี่ยวยู่ช่วยส่งเสริมได้อย่างน่าอัศจรรย์
ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
เหอเชียนหลินไม่เอ่ยอะไร คนที่เหลือทั้งห้องต่างเงียบกริบ ไม่กล้าหายใจแรง ผ่านไปครึ่งนาทีเต็ม เขาจึงเอียงศีรษะเหลือบมองทหารยามที่ยืนอยู่ข้างกาย
ทหารยามรีบก้าวไปเปิดประตูทันที
ด้านนอกประตูมีซุนเชียงกับเหลียงตันยืนอยู่ ทั้งสองจูงซุนเซี่ยวยู่ไว้ เมื่อเห็นทหารหนุ่มในเครื่องแบบเป็นคนเปิดประตู ผู้ใหญ่ทั้งสองก็ชะงักงันไปเล็กน้อย
ซุนเชียงถูกทหารยามบังสายตา จึงมองไม่เห็นภายในสำนักงาน เขานึกว่าผู้อำนวยการจางเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงรีบเอ่ยอธิบาย
“ผู้อำนวยการครับ ผมขอโทษจริง ๆ วันนี้ลูกชายผมเกิดเรื่องนิดหน่อย ผมเลยพาเขาไปกินข้าวที่ร้านอาหาร เพิ่งกลับถึงบ้านก็ได้ยินว่าท่านกำลังตามหาผมไปทั่ว ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”
“เสี่ยวหลิว ให้เขาเข้ามา”
เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ทหารยามจึงถอยไปด้านข้างหนึ่งก้าวใหญ่
ทันทีที่ซุนเชียงเห็นภาพภายในห้อง เขาก็แข็งค้างอยู่กับที่ราวกับถูกสกัดจุด
เหอเชียนหลินเหลือบมองทางประตูอย่างไม่แสดงอารมณ์
เมื่อเห็นเนื้อบนใบหน้าซุนเชียงสั่นกระเพื่อมตามจังหวะหายใจ เขาก็อดกังวลไม่ได้ว่าหากชายคนนี้เดินเข้ามา วงกบประตูคงถูกเบียดจนเสียรูป
“ผู้อำนวยการ?” ซุนเชียงยืนอยู่ตรงขอบประตู จะเข้าไปก็ไม่ใช่ จะถอยกลับก็ไม่เชิง
ผู้อำนวยการจางมอง “ครอบครัวสามคน” ที่อยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงให้พวกเขาเข้ามา
เหลียงตันเห็นผู้อำนวยการอนุบาลกับพี่เลี้ยงสองคนของห้องเรียนอยู่ที่นี่ด้วย ใจก็พลันสะดุ้ง “ผู้อำนวยการ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยคะ?”