บทที่ 161 ไล่โจวไหล่ตี้ออก
คำพูดนี้ทำให้คุณย่าเหอโกรธขึ้นมาทันที น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอย่างชัดเจน “เสี่ยวโจว เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง ฮวนเอ๋อแค่ถามขึ้นมาลอย ๆ ประโยคเดียว ทำไมถึงกลายเป็นว่ารบเร้าไม่เลิกราไปได้ล่ะ”
โจวไหล่ตี้ไม่คิดว่าคุณย่าจะโมโหถึงเพียงนี้ ในใจพลันรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา
“คุณย่าคะ ฉัน... ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย ชิงเกอยังเล็กนิดเดียวก็ไม่มีพ่อแม่แล้ว ชีวิตน่าสงสารมากพออยู่แล้ว
สะใภ้ของฉงหนานเป็นป้าใหญ่ของเธอ อดทนให้มากหน่อยแล้วจะเป็นอะไรไปคะ
เธอเพิ่งห้าขวบ จะมีจิตใจชั่วร้ายอะไรได้
ลองฟังสิ่งที่พวกคุณพูดเมื่อครู่สิคะ อะไรคืออย่าให้ชิงเกอเล่นกับเด็กเล็ก ๆ ด้วยกัน นี่ไม่ใช่การกีดกันชิงเกอหรือคะ”
ในใจโจวไหล่ตี้ดูแคลนชาติกำเนิดบ้านเล็กบ้านน้อยของลู่จิ่นฮวนอย่างมาก ไม่ใช่แค่อาศัยท้องดี คลอดลูกมาได้ตั้งสี่คนหรอกหรือ
ไม่อย่างนั้น เธอจะกล้าทำตัวกร่างในตระกูลเหอได้ยังไง
ท่านผู้เฒ่าเหอขมวดคิ้วฉับ แววตาคมกริบเย็นเยียบ ทรงอำนาจโดยไม่ต้องแสดงความโกรธ “เสี่ยวโจว เธอยังจำได้ไหมว่าตัวเองมีฐานะอะไร เรื่องของตระกูลเหอ ถึงคราวคนนอกอย่างเธอมาแทรกหรือ”
ลู่จิ่นฮวนฟังจบแล้วไม่โกรธ กลับหัวเราะเบา ๆ ออกมา
“แม่บ้านโจว คำพูดของน้านี่น่าขันจริง ๆ การที่ชิงเกอไม่มีพ่อแม่ก็ไม่ใช่ฝีมือหนู น้ามีสิทธิ์อะไรมาบังคับให้หนูต้องให้อภัยเธอเพราะเรื่องนั้น
คราวก่อนเธอตั้งใจข่วนหน้าปิงโต้วจนเป็นแผล วันนี้ก็จงใจผลักเถียนโต้วล้มอีก
พฤติกรรมพวกนี้ ในสายตาน้ายังไม่ถือว่าจิตใจไม่ดีอีกหรือ หรือว่าน้าคิดว่าต้องฆ่าคนวางเพลิงเท่านั้นถึงจะเรียกว่าเป็นคนเลวจริง ๆ