บทที่ 160 ชิงเกอกับมี่โต้วทะเลาะกันอีกแล้ว
“อ๊า—”
ลู่จิ่นฮวนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที!
เธอกำผ้าห่มแน่น หอบหายใจถี่ ๆ ทั้งตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ
เธอรีบเรียกจิวจิวในจิตสำนึก อยากถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมความฝันเมื่อครู่ถึงเหมือนจริงขนาดนั้น
【ถ้าอย่างนั้นฉันจะเล่าแล้วนะ แต่เธอห้ามตกใจล่ะ~】
จิวจิวเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ ย่อมรู้ว่าเมื่อครู่เธอฝันเห็นอะไร
ถ้ามันไม่พูดแบบนี้ก็ยังดี แต่พอพูดแล้ว ลู่จิ่นฮวนกลับยิ่งตึงเครียดกว่าเดิม
“พี่ฉงหนานจะโดนระเบิดจนขาบาดเจ็บจริง ๆ เหรอ? ไม่ได้แล้ว ฉันต้องไปหาเขา ฉันจำได้ว่าในฝันเป็นป่าแถวนั้น ต้องไปบอกเขาว่าอย่าเข้าไป!”
ลู่จิ่นฮวนร้อนใจจนรีบตะเกียกตะกายพุ่งไปที่ขอบเตียง น้ำตาเม็ดโตไหลพรากลงมา
【หยุดก่อน ๆ ฮวนเอ๋อ ให้ฉันพูดให้จบก่อนได้ไหม~】
ตอนนี้ลู่จิ่นฮวนฟังอะไรไม่เข้าหูแล้ว ในหัวมีแต่ภาพเหอฉงหนานสูญเสียขาทั้งสองข้าง
【นั่นคือชาติที่แล้วของพวกเธอ!】
จิวจิวเห็นว่าห้ามเธอไม่อยู่ จึงเปิดเผยความจริงออกมาตรง ๆ
ลู่จิ่นฮวนชะงักกึก เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ “ชาติที่แล้ว? หมายความว่าฉันเคยมีชีวิตมาแล้วสองชาติอย่างนั้นเหรอ?”
【ใช่ เพราะเธอเคยทำความดีไว้มากมาย!
อย่างเช่น ตอนเรียนมัธยมต้นเธอช่วยเด็กที่ตกน้ำไว้คนหนึ่ง ตอนเรียนมัธยมปลายปีหนึ่งเธอพาหญิงตั้งครรภ์ไปโรงพยาบาล ทั้งยังออกเงินค่ารักษาให้ก่อนด้วย ส่วนตอนเรียนมัธยมปลายปีสาม เธอดูแลผู้สูงอายุที่ไร้ญาติ จนท่านจากไปอย่างสมเกียรติ...