บทที่ 162: คิดถึงกันและกัน
คุณย่าเหอหันไปทางหลินซิ่วเจินกับจางเยี่ยนหงแล้วพูดว่า “ช่วงนี้คงต้องรบกวนพวกเธอสองคนช่วยแบ่งเบางานกันหน่อยนะ
ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้ จนกว่าจะหาคนใหม่ได้”
ตอนนี้เสิ่นหงรับหน้าที่ดูแลอวิ๋นโต้ว ฉานโต้ว และถังโต้ว ซึ่งเป็นเด็กเล็กที่สุด ทั้งสามเพิ่งหัดคลาน จึงเป็นช่วงที่เลี้ยงยากที่สุด
คงต้องรบกวนอีกสองคนแล้ว
หลินซิ่วเจินเป็นคนสุขุม พูดน้อย ทำงานเรียบร้อยคล่องแคล่ว ส่วนจางเยี่ยนหงที่เพิ่งมาใหม่ จากที่เธอสังเกตดูก็มีความรับผิดชอบดี
ยิ่งมีเธอ ท่านผู้เฒ่า และเสี่ยวอวิ๋นคอยช่วยดูแลอยู่ตลอด ก็คงไม่เกิดเรื่องใหญ่หรอก
ตระกูลเหอขาดใครไป ชีวิตก็ยังดำเนินต่อไปได้เหมือนเดิม!
โจวไหล่ตี้เห็นท่าทีเด็ดขาดของหญิงชรา รู้ว่าตั้งใจจะไล่เธอออกจริง ๆ ก็ทรุดนั่งลงกับพื้นทันที ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบพูดไม่เป็นคำ “คุณย่าคะ ขอ...ขอโอกาสหนูอีกสักครั้งเถอะค่ะ...”
การต้องออกจากตระกูลเหอ เหมือนถูกควักหัวใจออกไปทั้งดวง!
อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี คนพวกนี้ไม่มีความรู้สึกต่อเธอแม้แต่นิดเดียวเลยหรือไง?
คุณย่าเหอไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ ก้าวเข้าไปดึงชิงเกอออกจากอ้อมแขนของเธอ แล้วส่งให้หลินซิ่วเจินทันที
โจวไหล่ตี้เห็นว่าหญิงชราไม่สนใจเธออีกแล้ว ก็หันไปมองลู่จิ่นฮวนอย่างลนลาน
เธอคิดว่า ถ้าลู่จิ่นฮวนรู้จักวางตัว ตอนนี้ก็ควรจะช่วยขอร้องแทนเธอสักหน่อย แล้วเธอก็จะได้ทำดีกับลู่จิ่นฮวนด้วย
ลู่จิ่นฮวนมองเธออย่างเฉยเมย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาไปอย่างไม่ใส่ใจ