“ปัง——”
เสียงมีดดังสนั่นกึกก้อง
เม็ดเหล็กร้อนระอุพร้อมกลิ่นดินปืนพุ่งออกมาอย่างรุนแรง กระทบใบหน้าของลู่จิ่นอวิ๋นอย่างแม่นยำ แรงกระแทกมหาศาลทำให้เธอกระเด็นลอยไปทั้งตัวในพริบตา
ผู้ใหญ่บ้านก็ถูกอาการคลุ้มคลั่งของลู่จิ่นอวิ๋นเมื่อครู่ทำให้ตกตะลึงไปแล้ว เมื่อได้ยินเสียงปืน ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านอย่างแรง ก้มลงมองตามสัญชาตญาณ
พอเห็นเข้า รู้สึกราวกับตับไตไส้พุงแตกสลาย หลังเย็นวาบ ใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวง จากนั้นก็ทรุดตัวล้มลงกับพื้นทันที
ตอนนี้ศีรษะของลู่จิ่นอวิ๋นเหลืออยู่แค่ประมาณหนึ่งในสาม เลือดสดและมันสมองพวยพุ่งออกมาไม่หยุด ราวกับแตงโมระเบิด รูปลักษณ์ยามตายน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด…
“ผู้ใหญ่บ้าน เป็นอะไรไหม รีบไปพากันมาสองคนช่วยหามผู้ใหญ่บ้านออกไป!” เลขาธิการหมู่บ้านตะโกนบอกพวกทหารชาวบ้านด้านหลัง
คนที่ยิงคือหัวหน้ากองกำลังชาวบ้านหมู่บ้านต้าเหอ ในมือถือปืนยาวล่าสัตว์โบราณ
ตามกฎ มีดชนิดนี้ควรให้คอมมูนเก็บรักษารวมกัน แต่เมื่อคืนพอดีมีหมูป่าลงมาจากเขา มีดนี้จึงยังไม่ได้เอาไปคืน
เมื่อครู่เขาไปเรียกคน หัวหน้ากองกำลังกำลังเช็ดมีดอยู่ ได้ยินว่าเกิดเรื่อง เลยถือมีดติดมาด้วย
คิดดูตอนนี้ ดีเหลือเกินที่มีมีดนี้ ไม่งั้นผู้ใหญ่บ้าน…
เลขาธิการหมู่บ้านเหงื่อเย็นชุ่มทั่วร่าง ยังหวาดกลัวอยู่ไม่หาย
*
ที่เกิดเหตุ ทหารชาวบ้านพบศพทั้งหมดสามศพ หนึ่งในนั้นนับเป็นสองชีวิตในร่างเดียว
หมู่บ้านต้าเหอเพิ่งเกิดเหตุร้ายแรงเช่นนี้เป็นครั้งแรก ปิดบังย่อมไม่ได้ หลังจากผู้ใหญ่บ้านตั้งสติได้จึงได้แต่รายงานขึ้นไปยังคอมมูน แล้วให้หัวหน้าคอมมูนแจ้งแก่สำนักงานตำรวจ