บทที่ 159: จากลา
เตียงใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดสั่นไหวตลอดทั้งคืน จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มสางเป็นสีขาว เหอฉงหนานจึงยอมจบยกสุดท้ายอย่างอิ่มเอม
ก่อนเข้านอน ลู่จิ่นฮวนฝืนร่างกายที่อ่อนระทวย กระซิบเสียงแผ่วว่า “พี่ฉงหนาน ฉันขอนอนแค่ครึ่งชั่วโมงนะ อย่าลืมปลุกฉัน ฉันต้องไปส่งพี่...”
เหอฉงหนานมองคนตัวนุ่มนิ่มที่ขดอยู่ในอ้อมแขน พยายามข่มความอาลัยในแววตา แล้วจุมพิตหน้าผากชื้นเหงื่อของเธออย่างทะนุถนอม ก่อนตอบเสียงต่ำว่า “นอนเถอะ ที่รัก”
ลู่จิ่นฮวนเหนื่อยจนถึงขีดสุดแล้ว พอได้ยินเขารับคำ แทบจะในวินาทีถัดมาก็ผล็อยหลับสนิท
เมื่อแน่ใจว่าเธอหลับสนิทแล้ว เหอฉงหนานอาศัยแสงสางริบหรี่จากนอกหน้าต่าง จ้องมองคิ้วตาของเธอไม่กะพริบ ราวกับอยากสลักภาพของเธอในยามนี้ลงในกระดูกและเลือดเนื้อทีละรอย
เขาค่อย ๆ ปัดปอยผมเปียกชื้นที่ยุ่งเหยิงบนหน้าผากเธอออก ปลายนิ้วลูบไล้แก้มที่อุ่นร้อนของเธออย่างอาลัย สุดท้ายก็อดกลั้นไม่ไหว โน้มตัวลงประทับจูบลงบนริมฝีปากชุ่มฉ่ำแดงบวมของเธออย่างหนักหน่วง
จุมพิตนี้ไม่ได้แฝงความปรารถนาใด ๆ มีเพียงความอาลัยอาวรณ์นับพันนับหมื่นซ่อนอยู่ กว่าจะยอมผละออกจากกันก็ผ่านไปเนิ่นนาน
ช่วงเวลาแห่งการจากลา ถึงอย่างไรก็หลีกหนีไม่พ้น
เหอฉงหนานข่มความขมขื่นและความห่วงใยที่พลุ่งพล่านในอกไว้ ก่อนขยับกายอย่างแผ่วเบา ค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง ล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัวเรียบร้อย แล้วเก็บสัมภาระอย่างง่าย ๆ
จากนั้นเขาก็กลับมายืนข้างเตียงอีกครั้ง ยืนนิ่งอยู่นาน สายตาค่อย ๆ ไล้สำรวจเค้าโครงใบหน้าของเธอทีละน้อย ในที่สุดจึงแบกความอาลัยอาวรณ์หนักอึ้งเต็มหัวใจ ปิดประตูเบา ๆ แล้วจากไปอย่างเงียบงัน