ลู่จิ่นอวิ๋นมองเหอฉงหนานอย่างลำพองใจ รู้สึกสะใจจากส่วนลึกในหัวใจ
ไอ้คนไร้ความสามารถที่เป็นหมัน ตระกูลเหอถึงกับทอดทิ้งเขาไปแล้ว ยังกล้ามองคนอื่นด้วยสายตาดูถูก ไม่รู้ว่าใครให้ความกล้าหน้าด้านกับเขา!
“แค่นี้ก็ว่าแรงแล้ว?” เหอฉงหนานแววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “คำที่แรงกว่านี้ ฉันยังไม่ได้พูดเลย! ฉันยอมรับว่า ฉันรู้จักฮวนเอ๋อได้ ก็เพราะภรรยาของนายเป็นเธอสื่อให้
แต่คืนที่ฉันกับฮวนเอ๋อตกลงคบกัน ฉันก็ให้เงินสินสอดแก่แม่สื่อเพื่อแสดงความขอบคุณแล้ว ใช่ไหม?”
สีหน้าเหอเซี่ยงเป่ยอัปลักษณ์อย่างยิ่ง “ใช่ แต่…”
“แต่อะไร? หนี้บุญคุณฉันใช้เงินสามร้อยซื้อให้มันจบไปแล้ว ยังไม่พออีกเหรอ? ในตระกูลเหอ ฮวนเอ๋อมีสถานะเดียวคือภรรยาของฉัน เธอไม่ใช่น้องสาวของใคร อยากวางอำนาจเป็นพี่สาว ก็ไสหัวกลับไปวางที่ตระกูลลู่ซะ
ไอ้สารเลวที่ยัดเยียดตัวเองขึ้นเตียง ยังไร้ยางอายจะมาสอนมารยาทภรรยาฉันอีก น่าขำจริงๆ!”
เหอฉงหนานตักโจ๊กเข้าปากอย่างเยือกเย็น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง แต่คำพูดกลับแทงใจดำคนฟังทุกประโยค
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เหอเซี่ยงเป่ยก็รู้สึกทรมานราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป
ที่จริงตอนนั้นเขาก็มีแฟนอยู่คนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นฐานะ หน้าตา และความรู้ล้วนเป็นหนึ่งในหมื่น แต่ข้อเสียเดียวก็คือหัวโบราณเกินไป คบกันมาครึ่งปี เขายังไม่เคยแม้แต่จะจับมือเธอ
ต่อมามีครั้งหนึ่ง เขากับเพื่อนไปกินข้าวที่ร้านอาหาร บังเอิญเจอกับสาวๆ จากวงดนตรีระบำเมืองซูโจวกลุ่มหนึ่งกำลังสังสรรค์กัน