“ต่อไปอย่าตามใจเด็กพวกนั้นมากนัก ดูสิ กัดจนเป็นรอยเลย”
เหอฉงหนานถือมันไว้ด้วยความสงสารอย่างยิ่ง อยากจะจับเจ้าเด็กแสบทั้งสี่มาตีสักยก
ลู่จิ่นฮวนกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างแรงในใจ “ฮึ ยังกล้าพูดอีกนะ? ตัวเองเคยทำเกินไปแค่ไหนจำไม่ได้หรือไง?”
แววตาของเหอฉงหนานลุ่มลึก แม้ถูกตำหนิก็ไม่มีทีท่าละอายใจ โยนทิ้งเพียงคำว่า “นั่นมันคนละเรื่อง” แล้วก็ไม่อยากพูดอะไรอีก
ภายในห้องกระแสลับไหลเวียน หลงเหลือเพียงลมหายใจร้อนระอุที่ประสานกัน
ตามด้วยเสียงครางอ่อนหวานเบาๆ เล็ดลอดออกมา พร้อมเสียงหอบหนักที่ชายหนุ่มพยายามข่มกลั้นไว้แต่มิอาจระงับได้
“อื้อ~ อืม…” เสียงครางที่อ่อนช้อยดุจต้องมนตร์ทอดยาว ก่อนจะจบลงในที่สุด
เหอฉงหนานถอนตัวออกเล็กน้อย น้ำเสียงอาบด้วยราคะจนแหบพร่าดุดันและเซ็กซี่ พร้อมความเอ็นดูเกินห้ามใจ:
“แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว?”
ดวงตากลมโตของลู่จิ่นฮวนพร่าพรายด้วยหมอกน้ำตาลาย ปลายนิ้วสั่นระริก แม้แต่ลมหายใจยังแฝงความนุ่มนวลที่ยั่วยวนเย้ายวน
เหอฉงหนานยิ้มกริ่ม จุมพิตมุมปากเธอด้วยความรักใคร่ แล้วลุกขึ้นดึงลิ้นชักหัวเตียง
“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน!”
ลู่จิ่นฮวนร้อนรน คว้าแขนชายหนุ่มไว้แน่น ปลายนิ้วยังร้อนผ่าวด้วยไออุ่นที่ยังไม่จางหาย
เธอเพิ่งจะอ้าปากออดอ้อน เหอฉงหนานก็กระตุกคิ้วแรง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจ้าแม่ลูกนี้คิดแผนอะไรอยู่
“ที่รัก อย่าแม้แต่จะคิด เราหยุดกันแค่นี้แหละ เจ็ดคนก็เกินพอแล้ว”
แค่คิดว่าเด็กน้อยคนนี้อาจตั้งครรภ์แฝดสามอีกครั้ง เขาก็ขนลุกไปถึงขั้วหัวใจ