ทันทีที่นึกถึงคำที่แม่พูดกับเขาเมื่อเช้านี้ ดวงตาของเหอฉงหนานก็ยิ่งฉายแววดุดันมากขึ้น
เมื่อคืน สามีภรรยาเจียงเซ่าเจี๋ยนั่งอยู่จนถึงเจ็ดโมงกว่า ถึงจะกลับ ตอนแรกเจียงเซ่าเจี๋ยเอ่ยปากทีไรก็ไม่วายพูดถึงภรรยาตัวเอง
ตั้งแต่เรื่องวิธีบำรุงร่างกาย ไปจนถึงเรื่องการกินอยู่หลับนอนในชีวิตประจำวัน แม้กระทั่งว่าเธอคิดจะกลับไปทำงานเมื่อไหร่ ก็ถามไถ่ละเอียดยิบไม่เว้นกระทั่งเรื่องเล็กน้อย
จนกระทั่งเห็นสีหน้าของแม่เขาเริ่มไม่สู้ดี เขาถึงได้ยั้งปากลงบ้าง
ที่ตลกกว่านั้นคือ ก่อนจะเดินจากไป เขายังหน้าด้านเอ่ยปากขอว่าจะขอยืมจินโต้วกลับไปเลี้ยงที่บ้านสักพัก
เขาบอกว่ามีคนแนะนำว่าให้ยืมเด็กผู้ชายจากครอบครัวที่มีลูกเยอะๆ มาเลี้ยงสักสองสามวัน จะได้พลิกชะตาให้ตัวเองมีลูกชาย
เรื่องยุ่งเหยิงที่เหอเซี่ยงเป่ยก่อไว้ก่อนหน้านี้ยังจำกันได้ติดตา ความตั้งใจที่เปิดเผยเกินจริงของเจียงเซ่าเจี๋ยคนนี้ แค่ใช้หัวแม่เท้าคิดเขาก็เดาออกว่าแผนการในใจคืออะไร
ในดวงตาของเหอฉงหนานเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ นิ้วมือกำแน่นจนดังกร๊อบ
“เจียงเซ่าเจี๋ย แม้เราจะไม่ค่อยได้คบค้ากัน แต่แกน่าจะรู้ดีว่าฉันมีนิสัยยังไง”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยการตักเตือน “ถ้าแกกล้าแม้แต่คิดอิจฉาภรรยาของฉัน แกอย่าหวังว่าฉันจะปล่อยแกไปง่ายๆ
ถึงตอนนั้น ก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่เห็นแก่ความเป็นญาติ”
เจียงเซ่าเจี๋ยถูกกลิ่นอายดุร้ายที่ถาโถมเข้ามากดดันจนนิ่งงัน เขาฝืนยิ้มจนมุมปากกระตุกเกร็ง พยายามเบ้ปากยิ้มเจื่อนๆ
“พี่ลูกเขยเข้าใจฉันผิดไปหน่อยแล้ว ฉันไม่มีเจตนาร้ายอะไร ก็แค่อิจฉาที่พี่สะใภ้มีสุขภาพดี ก็เลยถามไปตามภาษาว่าปกติเธอทานอะไร บำรุงร่างกายยังไงบ้าง...”