เหอฉงหนานรู้สึกปวดใจมาก เขาไม่กล้าคิดเลยว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา สาวน้อยต้องทนแบกรับความทุกข์มากมายขนาดไหน!
เขาตบหลังลู่จิ่นฮวนเบาๆ อย่างปลอบโยน แล้วถามเสียงอ่อนโยนว่า “เราไปกินที่ห้องอื่นกันดีกว่า มีอะไรที่เธออยากกินเป็นพิเศษหรือเปล่า?”
ลู่จิ่นฮวนส่ายหน้า ปล่อยให้ชายหนุ่มพาเธอไปอีกห้องหนึ่ง
ที่จริงแล้ว สิ่งที่เธอเจ็บใจไม่ใช่แค่ท่าทีของคุณป้าหลี่ หลายปีมานี้เธอชินเสียแล้ว สิ่งที่เธอใส่ใจจริงๆ คือพ่อ!
เมื่อครู่ต่อหน้าพี่น้องตระกูลเหอ คุณป้าหลี่พูดจาใส่ร้ายเธอแบบนั้น แต่พ่อกลับไม่กล่าวแก้ต่างให้เธอสักคำ กลับเป็นชายคนนี้ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงที่ออกหน้าปกป้องให้เธอ
เมื่อก่อนเธอกับพ่อเคยพึ่งพากันและกัน แม้ตอนนั้นเธอจะยังเล็ก แทบไม่มีความทรงจำก่อนอายุสองขวบ แต่เพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมงานของพ่อ หรือแม้กระทั่งตากับยายตอนที่ยังมีชีวิต ก็มักจะเล่าให้เธอฟังเสมอว่า พ่อดีกับเธอมากแค่ไหน!
พ่อในสายตาเธอเปรียบดั่งขุนเขา เมื่อใดกันที่ขุนเขาลูกนี้ไม่ใช่ที่พักพิงของเธออีกต่อไป?
หลังจากน้องชายเกิดใหม่ ตอนลู่จิ่นอันยังเด็ก ลู่จิ่นอวิ๋นแค่ยุแยงสองสามคำ เขาก็จะฉีกสมุดการบ้านของเธอ ใส่หนอนผีเสื้อในกล่องดินสอ หรือแม้แต่ฉวยโอกาสที่เธอหลับแอบตัดเปียผมของเธอ...
ตอนแรกพ่อก็ยังอบรมสั่งสอนน้องชาย แต่พอยามนั้น คุณป้าหลี่ก็จะโผล่มาเอะอะว่าน้องยังเด็ก เธอที่เป็นพี่ควรต้องเสียสละให้น้อง
พ่อเถียงไปได้ไม่กี่คำ คุณป้าหลี่ก็จะโวยวายเสียงดังลั่น โมโหสุดๆ ก็พาลู่จิ่นอวิ๋น อุ้มลู่จิ่นอันกลับบ้านแม่ตัวเอง