เหอฉงหนานและลู่จิ่นฮวนย่อมไม่ได้ยินว่าคนนอกพูดอะไร ทั้งสองมาถึงห้องส่วนตัว นั่งลงได้ไม่กี่นาที เหอเซี่ยงเป่ยก็เดินเข้ามาพร้อมกับลู่จ้าวที่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล และหลี่ไห่ลี่ที่หน้าตาซีดเซียว
เมื่อครู่ที่ได้เจอลูกสาว หลี่ไห่ลี่แทบจะปวดใจตาย!
เสี่ยวอวิ๋นของเธอตั้งแต่เล็กก็รูปงาม ถึงแม้จะไม่อ่อนช้อยยั่วยวนเท่าลู่จิ่นฮวน แต่เทียบกับสาวทั่วไปแล้วก็โดดเด่นมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่โดดเด่นจากคนหลายร้อยคน สอบเข้าวงดนตรีระบำของเมืองซูโจวได้อย่างราบรื่น
แต่ตอนนี้เล่า?
ลูกสาวทั้งตัวบวมผิดรูปผิดร่าง ใต้ตาคล้ำเขียว ผมแห้งกร้าน ใบหน้ายังเต็มไปด้วยจุดด่างดำ ราวกับเป็นคนละคนกับเสี่ยวอวิ๋นผู้ร่าเริงสดใสคนก่อนเลย!
ถ้าเกิดคลอดเด็กผู้ชายแข็งแรง จะได้ให้ลูกสาวตั้งตัวได้ในตระกูลเหอ ลำบากขนาดนี้ก็ยังคุ้มค่า!
แต่กลับเป็นเด็กผู้หญิงตัวดำๆ ผอมๆ หลานสาวตัวน้อยใกล้จะครบเดือนแล้ว ดูยังไม่ถึงสิบชั่งเลย ร้องไห้เสียงเหมือนลูกแมวกินนมไปสองคำก็สำลัก หน้าแดงก่ำแทบขาดใจ
ทางตระกูลเหอไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่มีพี่เลี้ยงคอยดูแลลูกสาวได้ แต่เจียงอวิ๋นกลับบอกว่าพี่เลี้ยงเป็นคนที่เบื้องบนส่งมาดูแลคนแก่สองคน
คนแก่สองคนนั้นก็ไม่ใช่เดินไม่ไหวปีนไม่ได้ ออกไปเดินเล่นเองได้ จะต้องใช้พี่เลี้ยงอะไรมาดูแล?
ออกนอกบ้านทีก็ต้องพาพี่เลี้ยงไปด้วย เห็นชัดๆ เลยว่าไม่เห็นความสำคัญของลูกสาว รังเกียจที่ลูกสาวคลอดเด็กผู้ชายไม่ได้!
โกรธจริงๆ เลย เธอนึกว่าลูกสาวแต่งเข้าตระกูลเหอจะได้มีความสุข ไม่คิดเลยว่าจะต้องลำบากขนาดนี้!