“หัวหน้า ท่านก็รู้ว่าลู่จิ่นอวิ๋นเข้ามาในตระกูลเราได้อย่างไร เธอเป็นคนแนะนำแถมยังเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ ท่านแน่ใจหรือว่า...”
เหอเชียนหลินนึกถึงเรื่องราวมากมายที่ลูกสะใภ้คนเล็กเคยก่อไว้ก็รู้สึกอึดอัดใจ ต่อให้เขาเชื่อมั่นในสายตาของลูกชายคนโต ในยามนี้ก็ยังอดถามเพิ่มอีกประโยคไม่ได้
เมื่อเอ่ยถึงลู่จิ่นอวิ๋น แววตาของเหอฉงหนานเต็มไปด้วยความรังเกียจและดูแคลน “ฮวนเอ๋อไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ เธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลลู่ สามีภรรยาตระกูลลู่เป็นครอบครัวที่แต่งงานทีหลัง”
เจียงอวิ๋นตบลงบนต้นขาของสามีอย่างแรง “ฉันคิดถูกแล้วใช่ไหมล่ะ ลู่จิ่นอวิ๋นใบหน้ากว้าง ตาชั้นเดียว ริมฝีปากหนา เหมือนแม่เธอไม่มีผิดเพี้ยน ไม่เหมือนลู่จ้าวสักนิด
ส่วนลู่จิ่นฮวนใบหน้าเล็ก ดวงตาโตตาสองชั้น ปากบางเฉียบ ไม่เหมือนทั้งพ่อทั้งแม่ วันนี้ฉันถามเธอ เธอยังบอกว่าเหมือนยาย ฉันได้ยินก็รู้ทันทีว่าเธอโกหก!”
เหอฉงหนานนึกถึงหน้าตาน่ารักของสาวน้อยก็ยิ้มเอ็นดู “ฮวนเอ๋ออาจจะหน้าตาเหมือนญาติทางแม่แท้ ๆ ของเธอก็ได้ ถึงจะไม่นับว่าโกหกกระมัง?”
เจียงอวิ๋นทำเสียง ‘เฮอะ’“ ไอ้ลูกทรพี ยังไม่ทันแต่งเข้าบ้านก็ปกป้องเสียแล้ว เชอะ เขาว่ากันว่ามีเมียแล้วลืมแม่ เจ้านี่ยังไม่มีเมียก็เขี่ยแม่ทิ้งข้างทางแล้ว!”
เหอเชียนหลินถูกฝ่ามืออันทรงพลังของภรรยาตบจนขาชา “เธอด่าลูกชายแล้วมาตบฉันทำไมเล่า เอาล่ะ สองทุ่มกว่าแล้ว ไปนอนกันเถอะ ในเมื่อเวลามีน้อย ตั้งแต่พรุ่งนี้เธอก็รีบเตรียมการเสียเลย!”
สำหรับการเลือกของลูกชายคนโต เหอเชียนหลินและเจียงอวิ๋นสนับสนุนอย่างเต็มที่