หลังจากฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย วงดนตรีระบำมีพนักงานครึ่งหนึ่งเข้าสอบ แต่คนที่สอบได้ตามที่หวังและเข้ามหาวิทยาลัยในฝันนั้นมีเพียงน้อยนิด ฟางเสี่ยวหย่าก็เป็นหนึ่งในนั้น
“สหายลู่ คืนนี้ฉันจะไปหาเสี่ยวหย่า ฉันถักถุงมือให้เธอเองหนึ่งคู่ ตั้งใจจะเอาไปให้!” ซูชิงเหอเชิดคางขึ้น อย่างได้ใจ ส่งสายตาอวดดีให้ลู่จิ่นฮวน
ฟางเสี่ยวหย่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยครูเมืองหลวงได้ ในวันที่ได้รับจดหมายตอบรับ เธอก็ลาออกจากงานทันที รอเข้าเรียนในเดือนมีนาคมอย่างสบายใจ
ลู่จิ่นฮวนยิ้มเจื่อนๆ รับมือไปทีหนึ่ง เท้าไม่หยุดแม้แต่ก้าวเดียว หันหลังเดินจากไปทันที
เธอรู้สึกว่าคนคนนี้—ซูชิงเหอ—สมองไม่ปกติ บางทีมองเธอด้วยสายตาลึกลับเยือกเย็น มองเธอไม่เหมือนมองเพื่อนร่วมงาน แต่เหมือนเธอไปแย่งผู้ชายของเธอมา!
คนแบบนี้ปกติก็ต้องอยู่ให้ห่าง ยิ่งตอนนี้ในท้องเธอยังมีเสื้อกันหนาวน้อยอยู่ด้วย~
ซูชิงเหอจ้องแผ่นหลังของลู่จิ่นฮวนที่เดินจากไป ในแววตาคุกรุ่นด้วยความเคียดแค้นดุร้าย มือทั้งสองกำหมัดแน่น ข้อนิ้วซีดขาว
ในใจเธอพลุ่งพล่านไปด้วยความไม่เป็นธรรม ทำไมลู่จิ่นฮวนถึงโชคดีขนาดนี้?
เธอได้ยินคนในหอพักคุยกัน บอกว่าลู่จิ่นฮวนชาติกำเนิดไม่ได้ดีอะไร แค่อาศัยหน้าตาดี ก็ได้แต่งเข้าตระกูลเหอที่โด่งดังในเมืองหลวง
สามีเก่งกาจ ญาติทางสามีล้วนมีหน้ามีตาในสังคม ก่อนหน้านี้ลู่จิ่นฮวนเคยพูดเองว่า ผู้บังคับการหลินคืออาสะใภ้สามของสามีเธอ
อาศัยความสัมพันธ์นี้ ฐานะของลู่จิ่นฮวนในวงดนตรีระบำก็สูงขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ในคณะใครเห็นเธอก็ไม่ทักทายอย่างสุภาพนอบน้อม?
แต่ตัวเธอเองล่ะ?