เหอฉงหนานทั้งโมโหทั้งขำ ยกมือขึ้นบีบแก้มนุ่มนิ่มของเธอ น้ำเสียงจริงจังไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง:
“เลิกคิดเรื่องนี้เสียเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกอาสะใภ้สาม ให้หาคนมาแทนที่เธอ”
เห็นภรรยาตัวน้อยอ้าปากจะเถียง เขาก็ดีดนิ้วลงบนหน้าผากเธอเบาๆ: “อย่ามาพูดไร้สาระ! ฉันรู้กฎของวงดนตรีระบำดี ไม่ใช่ขาดเธอไม่ได้!”
ลู่จิ่นฮวนโกรธจนแก้มป่อง พึมพำเสียงเบา: “แต่ฉันอยากแสดงให้จบดีๆ นะ~”
พูดพลางซบตัวลงในอ้อมกอดเขา หัวคลอเคลียที่อก นุ่มนวล แขนโอบรอบแขนเขา เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาฉ่ำวาวมองเขาอย่างอ้อนวอน ลดเสียงลงออดอ้อน:
“พี่ฉงหนาน~~ ให้ฉันเถอะนะ~ ร่างกายฉันแข็งแรงดี ไม่มีอะไรเลย
อาสะใภ้สามกับหัวหน้าหน่วยก็ให้ความสำคัญกับฉันมาก ฉันอยากทำอะไรให้มีหัวมีท้าย แสดงจบแล้วค่อยพักผ่อนอย่างสบายใจ ได้ไหม?“
ไม่พูดนี่ก็แล้วไป พอพูดถึงนี่ เหอฉงหนานยิ่งโมโหหนัก
เขาประคองเอวด้านหลังเธอมั่นคง ดึงเธอออกจากอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง จ้องมองเธอเขม็ง:
“เลิกป้อนยาหลงให้ฉันเถอะ! บอกตามตรง เธอรู้ตัวว่าท้องตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ลู่จิ่นฮวนไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ลูกตาเหลือกกลิ้งไปมา มองนั่นมองนี่ ไม่กล้าสบตาเขาเลย
เหอฉงหนานหรี่ตาลง ในใจทั้งรักทั้งโมโห กัดกรามแน่น: “บอกความจริงกับฉัน”