บทที่ 149: คืนดีกัน
คุณย่าเหอกับเจียงอวิ๋นเพิ่งก้าวเข้าห้องคลอด ก็เห็นลู่จิ่นฮวนนั่งพิงอยู่บนเตียง กำลังหยอกล้อเจ้าตัวน้อยสามคนที่เพิ่งลืมตาดูโลกอย่างอ่อนโยน
พวกเธอนึกว่าฮวนเอ๋อที่เพิ่งคลอดลูกคงหน้าซีดเผือด อ่อนแรงไปทั้งตัว ใครจะคิดว่าเธอกลับมีเลือดฝาด ดูกระปรี้กระเปร่า แถมยังมีแรงกล่อมลูกอีกด้วย!
“ฮวนเอ๋อ เป็นยังไงบ้าง?”
ลู่จิ่นฮวนเงยหน้า ยิ้มหวานให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคน สายตาเหลือบไปทางประตูอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว แม้จะเพียงชั่วพริบตา ก็ยังไม่พ้นสายตาอันเฉียบคมของคุณย่าเหอ
“หนูไม่เป็นไรค่ะ คุณย่า แม่ รีบมาดูนี่เร็ว!”
ลู่จิ่นฮวนรีบเบนสายตา ชี้ไปยังลูกน้อยข้างกายแล้วเอ่ยราวกับกำลังอวดของรัก “อวิ๋นโต้วกับฉานโต้วเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน แต่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยนะคะ~”
เธอคลอดแฝดสามมาแล้วสามครั้ง สองครรภ์แรก ลูก ๆ ทุกคนหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ
มีเพียงครรภ์นี้เท่านั้นที่ลูกทั้งสามมีหน้าตาเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
เจียงอวิ๋นอุ้มถังโต้วที่ตัวเล็กที่สุดขึ้นมา ร่างจิ๋ว ๆ ของหนูน้อยมีขนาดพอดีกับสองฝ่ามือของเธอ
เด็กหญิงตัวน้อยเบิกตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ แววตาเปี่ยมชีวิตชีวา ผิวพรรณเนียนใสอมชมพู ทั่วทั้งร่างมีขนอ่อนละเอียดนุ่มบาง ๆ ปกคลุมอยู่ น่ารักจนใจละลาย
คุณย่าเหออุ้มอวิ๋นโต้ว เจ้าตัวน้อยมีคิ้วตาเหมือนเหอฉงหนานราวกับพิมพ์เดียวกัน กำปั้นเล็ก ๆ วางแนบแก้มเบา ๆ ดูนุ่มนิ่มและว่าง่ายเป็นที่สุด
“น่ารักเหลือเกิน ฮวนเอ๋อ เธอคลอดออกมาได้ยังไงนะ? ทำไมถึงได้ลูกหน้าตาน่ารักขนาดนี้?”