บทที่ 148: อวิ๋นโต้ว ฉานโต้ว และถังโต้วลืมตาดูโลก
หลังจากทั้งสามคนจากไป ท่านผู้เฒ่าเหอก็เดินเอามือไพล่หลังเข้ามา ยกมือตบบ่าหลานชายเบา ๆ แล้วกล่าวเตือนด้วยความหวังดีว่า
“ฉงหนาน เธอไม่ควรทำกับจิ่นฮวนแบบนั้น เดี๋ยวก็ไปขอโทษเธอดี ๆ เธอจะให้อภัยนายเอง”
หลังแต่งงาน นิสัยของหลานชายเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน
เหอฉงหนานในอดีตเป็นคนสุขุมเมื่อเผชิญเรื่องต่าง ๆ ไม่ว่าจะเจอวิกฤตที่ยากลำบากเพียงใดก็ยังสงบนิ่งได้เสมอ
แต่ตอนนี้ล่ะ?
เขาแทบจะจำหลานชายคนนี้ไม่ได้แล้ว!
เหอฉงหนานก้มหน้าเงียบ กำหมัดแน่นจนเลือดซึมออกมาตามซอกนิ้วทีละหยด
ลู่จิ่นฮวนอาบน้ำอย่างสบายตัวโดยมีแม่สามีอย่างเจียงอวิ๋นช่วยเหลือ จากนั้นก็กินบะหมี่น้ำไก่ชามใหญ่ด้วยความอิ่มเอมใจ
กินเสร็จ เธอก็ให้จิวจิวถ่ายทอดยาคลอดไร้ความเจ็บปวดให้ แล้วจึงเดินช้า ๆ ไปยังห้องคลอดโดยมีเจียงอวิ๋นประคอง
เหอฉงหนานยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว มองภรรยาตัวน้อยก้มหน้ากินบะหมี่เงียบ ๆ ในใจเหลือเพียงความเสียใจสุดแสนและความปวดใจเจือขมขื่น
แม้แต่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ขอเพียงเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับภรรยา เขาก็จะอดประหม่าไม่ได้ นี่เป็นสัญชาตญาณที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ข่มกลั้นไม่อยู่
“ฮวนเอ๋อ...”
ลู่จิ่นฮวนเดินผ่านชายหนุ่มไป ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้หันมามองเขาเลย
ตอนนี้เธอยังไม่คิดจะให้อภัยเขา และคำพูดที่พูดไปเมื่อครู่ก็ไม่ใช่แค่คำพูดเพราะโมโหเท่านั้น การควบคุมเข้มงวดและความกังวลเกินเหตุของเขาที่มีอยู่ตลอดเวลา ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกจริง ๆ