บทที่ 150: เหอฉงหนานคิดจะทำหมันหรือ?
“ฉันไม่เป็นไร อย่ามาจับมือถือเท้าฉัน!”
ลู่จิ่นฮวนถลึงตามองเขาอย่างดุดัน แก้มน้อย ๆ พองขึ้นเล็กน้อย ดูราวกับแมวสามสีที่พองขนใส่ เล็บกางออกแต่กลับไม่มีพิษสงสักนิด
เหอฉงหนานได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคยที่หางเสียงเจือความเอาแต่ใจของเธอ หัวใจที่ลอยค้างอยู่ในลำคอมาตลอด ในที่สุดก็ “ตุบ” กลับลงสู่ที่เดิม
“ได้”
เขาตอบรับเสียงต่ำ มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แววตาและคิ้วเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนไม่มิด จนแทบจะเอ่อล้นออกมา
เขานิ่งยอมให้เธอดุ เพียงเท้าคางมองเธอ รูม่านตาลึกล้ำสะท้อนภาพเธอที่ขยายใหญ่ขึ้น
เต็มเปี่ยมจนมีที่ว่างให้เธอเพียงคนเดียว
ลู่จิ่นฮวนพอใจกับท่าทีของเขามาก จงใจทำหน้านิ่ง กระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยท่าทางจริงจังว่า
“ในเมื่อคุณรู้ตัวว่าผิดแล้ว ฉันก็จะใจกว้าง ให้อภัยคุณครั้งนี้ไปก่อน”
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะขึ้นเสียงสูงขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วเสริมอย่างจริงจังว่า “แต่! เพื่อไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกในอนาคต เราต้องตั้งกฎกันสักสองสามข้อ!”
เหอฉงหนานพยักหน้าอย่างไร้เงื่อนไข แววตาเต็มไปด้วยความตามใจ “ฟังที่รักทุกอย่าง ไม่ว่าคุณจะเสนออะไร ผมก็ยอมทั้งนั้น”
ลู่จิ่นฮวนพยายามกดมุมปากไม่ให้ยกขึ้น ฝืนรักษาท่าทีเอาไว้ แล้วเริ่มตั้งกฎว่า
“ข้อแรก ต่อไปคุณห้ามจำกัดอิสระของฉัน ฉันอยากไปไหนก็ไปได้!”
“ข้อสอง ถึงเราจะตกลงกันแล้วว่าไม่เอาลูกคนที่ห้า แต่คนเราก็ต้องมีวันที่ร่างกายไม่สบายบ้าง วันหน้าถ้าฉันรู้สึกไม่สบายตรงไหน คุณห้ามคิดฟุ้งซ่านทั้งวัน แล้วกังวลจนประสาทเสียอีก”
พอได้ยินเช่นนั้น เหอฉงหนานก็ขมวดคิ้วทันที ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ “คุณไม่มีทางป่วย ที่รักของผมจะต้องปลอดภัยและแข็งแรงอยู่เสมอ”