เก้าโมงตรง เหอฉงหนานก็พาพรรคพวกมาถึงโรงแรมต้อนรับหน้าสถานีรถไฟเพื่อรับเจ้าสาวตัวน้อยของเขาตามเวลา
พิธีรับเจ้าสาวเรียบง่าย ไม่มีพิธีกั้นประตูวุ่นวาย พอเหอฉงหนานก้าวเข้ามา สายตาแรกก็ปักลงที่ลู่จิ่นฮวนบนเตียง
เขาเดินเข้าไปยิ้ม ๆ กระซิบเบา ๆ ว่า “ฮวนเอ๋อ พี่มารับกลับบ้านนะ” พูดจบก็ช่วยสวมรองเท้าเจ้าสาวให้ด้วยตัวเอง ในแววตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนลึกซึ้งสุดหยั่ง
สายตาทั้งคู่ร้อยรัดเข้าหากัน เหล่าสหายร่วมรบที่มากับเหอฉงหนานเห็นดังนั้นก็พลอยแซวกันใหญ่
“เฮ้ย เหอเฒ่า เก่งนี่ สงสัยรีบแต่งเพราะพี่สะใภ้เล็กนี่แหละ สาวสวยจริง ๆ เลยนะเนี่ย”
“นั่นสิ ไอ้สัตว์นี่ ไปลงมือกับพี่สะใภ้เล็กยังกับเด็กสาวลงคอได้ยังไงวะ”
เหอฉงหนานหัวเราะด่าพลางไล่ให้ไปให้พ้น แล้วจูงมือลู่จิ่นฮวนเดินมาหยุดตรงหน้าลู่จ้าวกับหลี่ไห่ลี่ ยกน้ำชาคารวะทั้งสองด้วยความเคารพ
“คุณพ่อ คุณป้าหลี่ เชิญดื่มชาครับ”
หลี่ไห่ลี่อึดอัดใจหนักมาก เธอแต่งเข้าตระกูลลู่มาสิบห้าปีแล้ว ตามธรรมเนียมลู่จิ่นฮวนน่าจะเปลี่ยนมาเรียกเธอว่าแม่ได้นานแล้ว แต่เจ้าตัวแสบต่อให้กล่อมยังไงก็ไม่ยอมเรียก ไม่งั้นวันนี้ผู้บังคับการเหอก็ต้องเรียกเธอว่าแม่เหมือนกันสิ?
พอ “คุณป้าหลี่” หลุดปาก เธอก็คิดอยากวางมาดแม่ยายก็วางไม่ได้!
เหอฉงหนานไม่ตามใจเธอเลยสักนิด ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดด้วยซ้ำ พอทั้งคู่ดื่มชาเสร็จ เขารับซองอั่งเปาเปลี่ยนคำเรียกเสร็จก็อุ้มเด็กน้อยข้างกายขึ้นทันที อกผายไหล่ผึ่งเดินออกไปข้างนอก