คุณย่าเหอเพิ่งพูดจบ เสียงร้องของทารกก็ดังแว่วออกมาอีกครั้ง
“แว้…แว้…แว้…”
ฟังเสียงร้องไห้อันดังใสของเด็กน้อย แม้แต่เหอเชียนหลินที่ปกติต่อหน้าผู้อื่นมักทำหน้าเคร่งขรึม ก็ยังเผยรอยยิ้มกว้างออกมาจนเห็นไรฟัน
พยาบาลผู้ช่วยรีบรับของแล้ววกกลับเข้าห้องคลอด เหอฉงหนานอยากตามเข้าไปด้วย แต่ถูกพ่อแท้ ๆ คว้าคอเสื้อไว้แน่น
“แกเข้าไปแล้วนอกจากก่อความวุ่นวายแล้วจะทำอะไรได้? นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนี้ให้พ่อ ถ้ายังป่วนอีกพ่อจะถีบแกซะ!”
เจียงอวิ๋นส่ายหน้าอย่างระอา เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของลูกชาย ยัดเจ้าน้องรองเข้าไปในอ้อมกอดเขา “อุ้มไว้ นี่คือลูกที่เมียแกอุตส่าห์คลอดให้
ดูสิว่าน่ารักมั้ย?”
เหอฉงหนานอุ้มจินโต้วมานับครั้งไม่ถ้วน ฉะนั้นเจียงอวิ๋นจึงไม่กังวลว่าเขาจะอุ้มไม่ดี
เหอฉงหนานรับเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมแขนโดยสัญชาตญาณ มองใบหน้าเล็ก ๆ มือน้อย ๆ ของเด็ก หว่างคิ้วเอ่อท้นด้วยความอ่อนโยนและยินดี
พอมองแล้ว ก็ละสายตาไม่ได้อีกเลย
“ลูกที่ฮวนเอ๋อคลอด ช่างน่ารักจริง ๆ ผิวขาวนุ่ม ยังกะเธอเลย น่าเอ็นดูจริง”
แฝดสามย่อมตัวเล็กกว่าเด็กที่คลอดเดี่ยวปกติมาก มือทั้งสองข้างของเหอฉงหนานก็สามารถประคองไว้ได้อย่างมั่นคง
แต่ถึงตัวจะเล็ก แต่หน้าตาดีจริง ๆ แถมไม่เหมือนเด็กแรกเกิดคนอื่น ๆ ที่ผิวเหลือง ๆ เหมือนตาแก่ตัวเล็ก ๆ เลย
พยาบาลผู้ช่วยรีบส่งเด็กคนที่สองออกมา ปฏิบัติการแบบเดิม เปิดผ้าห่อตัวเด็กให้ทุกคนดู “หนุ่มน้อยอีกคน หนักสามชั่งเก้าตำลึง ยินดีด้วยนะคะ”
พูดจบเหมือนรู้ว่าเหอฉงหนานจะถามอะไร จึงรีบตอบตัดหน้า “คุณแม่แข็งแรงดี คลอดราบรื่นมาก อีกคนน่าจะคลอดตามมาเร็ว ๆ นี้แหละค่ะ”
เหอฉงหนานเห็นเจ้าน้องสามตัวน้อย ๆ เขมวดคิ้วน้อย ๆ นึกว่าคนนี้จะเป็นลูกสาวเสียอีก!
ดูท่าคงต้องฝากความหวังไว้กับน้องสี่แล้วล่ะ!