น่าเสียดายที่ความปรารถนาของเหอฉงหนานต้องพังทลายลงในที่สุด
“ยินดีด้วย เป็นเด็กผู้ชายอีกคน ตัวนี้หนักหนึ่งพันแปดร้อยกรัม เจ้ากิเลนน้อยทั้งสามคน ช่างเป็นโชควาสนาดียิ่งนัก!”
พยาบาลผดุงครรภ์อุ้มเด็กคนสุดท้ายออกมา ยิ้มแสดงความยินดี
เหอฉงหนานฟังแล้วอดรู้สึกผิดหวังในใจไม่ได้ แต่เพียงชั่วครู่ก็มลายหายไป
“ภรรยาฉันล่ะ? เธอเป็นอย่างไรบ้าง? เมื่อไรจะออกมา?”
พยาบาลผดุงครรภ์เลิกคิ้ว ชายผู้นี้เพิ่งได้บุตรชายตัวโตถึงสามคน แต่กลับไม่ลืมภรรยาที่พยายามสุดชีวิตคลอดลูก ช่างดีนัก
“ภรรยาท่านสบายดี ตั้งแต่เข้าไปจนคลอดเสร็จ ใช้เวลาเพียงชั่วโมงกว่า ช่างราบรื่นเสียนี่กระไร? ตอนนี้เธอกำลังทำความสะอาด อีกครู่ก็ออกมาแล้ว
เมื่อเธอออกมา พวกท่านเตรียมอาหารรสอ่อนย่อยง่ายให้ผู้คลอดบุตรได้
เช่นข้าวต้ม ซุปเส้นหมี่อะไรพวกนี้ ซุปไก่ซุปปลาพักไว้ก่อน เพิ่งคลอดเสร็จ กลัวร่างกายอ่อนแอรับไม่ไหว ต้องรออีกสองสามวันค่อยดื่ม“
เหอฉงหนานกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ: “ขอบคุณท่าน ท่านช่างเป็นหมอดีมีน้ำใจ ฉันจะเขียนจดหมายชมเชยให้”
พยาบาลผดุงครรภ์ได้รับคำชมจนยิ้มปลื้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิ: “ไม่ลำบากหรอก นี่เป็นสิ่งที่ฉันพึงกระทำ จดหมายชมเชยส่งมาที่โรงพยาบาลก็พอ ขอบคุณที่ท่านยอมรับผลงานของฉัน!”
เจียงอวิ๋นทำหน้าเหมือนเห็นผี บุตรชายเธอพูดมากเช่นนี้ยามอยู่นอกบ้านน้อยครั้งนัก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอาสาเขียนจดหมายยกย่องอะไรนั่นอีก!
“แม่ ท่านอุ้มเธอสี่กลับห้องผู้ป่วยก่อนเถอะ ฉันอยู่รอฮวนเอ๋อที่นี่ก็พอ” เหอฉงหนานวางบุตรลงในอ้อมกอดมารดา เร่งเร้า