“ฉันไม่เคยคิดเลยค่ะ รอเดี๋ยวนะ ขอฉันคิดก่อนนะ~”
เมื่อขอได้ เธอก็ไม่เกรงใจแล้ว จะขอแบบไม่ยั้งมือล่ะ!
ลองคิดดู ตอนนี้เธอต้องการอะไรที่สุด?
เงิน?
ตอนนี้เธอมีเงินก้อนโตตั้ง 785 หยวน 50 เฟิน ถ้าใช้อย่างประหยัดก็อยู่ได้หลายปีเลย สินสอดอะไรน่ะช่างมันเถอะ อย่างคุณป้าหลี่ที่ขี้เหนียวขนาดนั้น ต่อให้ให้สินสอดมา มันก็ไม่ถึงมือเธอหรอก
เสื้อผ้า?
ก็ขาดเสื้อหนาๆ อยู่สองสามตัว แต่ถ้าเธอแต่งงาน เธอไม่ต้องเอ่ยปาก พ่อกับครอบครัวสามีก็น่าจะซื้อเสื้อใหม่ให้เธอสองสามตัวแหละ?
ใช่แล้ว!
ตอนนี้สิ่งที่เธอขาดที่สุดคือคะแนน เธออยากได้ยาพรสวรรค์ จะได้ขึ้นเวทีแสดง!
ตอนเด็กๆ ทุกครั้งที่ลู่จิ่นอวิ๋นเรียนเต้นเสร็จ เธอจะต้องมาโอ้อวดต่อหน้าเธอ พลางหัวเราะเยาะว่าเธอขาสั้น พลางบิดซ้ายบิดขวาต่อหน้าเธอ ทุกทีก็จะทำให้เธอร้องไห้ด้วยความโกรธ!
รอกินยาพรสวรรค์แล้ว เธอจะต้องไปกระโดดโลดเต้นต่อหน้าลู่จิ่นอวิ๋นให้ดู!
ให้มันรู้ไปเลยว่า แม้แต่ขาสั้นก็เต้นรำได้!
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของลู่จิ่นฮวนก็เปล่งประกายขึ้นมา!
เรื่องที่เจ็บใจตอนเด็กๆ มีมากมาย เธอจะเอาคืนทีละเรื่องเลย!
หึ! เธอน่ะเป็นคนเจ้าแค้นนะ!
ลู่จิ่นฮวนสะกดกลั้นอารมณ์ตื่นเต้น กะพริบดวงตากลมโตดำขลับมองไปทางชายหนุ่มข้างกาย แล้วพูดเสียงออดอ้อนนุ่มนวลว่า “หนูอยากเต้นรำค่ะ ถ้าหนูแต่งงานกับคุณ คุณช่วยจัดการให้หนูเข้าวงดนตรีระบำได้ไหมคะ?”
ถึงแม้พอแต่งเสร็จ เธอจะต้องรีบมีลูก แต่โควตาของวงดนตรีระบำก็จองไว้ก่อนได้ พอคลอดแล้วเธอก็ไปทำงานได้เลย!