ออกจากบ้านตระกูลเหอมาแล้ว ลู่จิ่นฮวนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นทั้งตัว
เหอฉงหนานเดินนำหน้าไปก่อน ไม่นานทั้งสองก็ห่างกันไปหลายสิบเมตร
กว่าที่เหอฉงหนานจะรู้ตัวว่าเด็กน้อยหายไป ก็หันกลับมามอง แววตาพลันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ก็เห็นลู่จิ่นฮวนก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าตามเขามา แขนทั้งสองแกว่งไกวราวกับกำลังกอดอะไรบางอย่าง ลำตัวส่วนบนตั้งตรงแข็งทื่อ ขาสั้นสองข้างขยับถี่รัว ท่าวิ่งดูแปลกๆ ไปหน่อย คล้ายกับหมีน้อยตุ๊ต๊ะตัวหนึ่ง
น่ารักเสียจนตาย!
“ตามไม่ทันไม่รู้จักเรียกหรือไง?”
“ฮะ~ฮะ~ อากาศหนาวเกินไป เรียกแล้วเจ็บหน้าอก ท่านหัวหน้าไม่ต้องสนใจฉันหรอก จริงๆ ฉันวิ่งเร็วอยู่นะ ถือว่าได้ออกกำลังกายไปเลย!”
ลู่จิ่นฮวนหอบหายใจแรงพลางดึงผ้าพันคอที่คล้องคอลงมาใต้คาง เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนหวานอ่อนช้อยเต็มทั้งใบ
เหอฉงหนานยกมือขึ้น อยากช่วยลูบหลังให้ แต่ก็รู้สึกว่าการกระทำนี้ค่อนข้างล้ำเส้น จึงลดมือลง
“เธอไม่ใช่ทหารของฉัน จะเรียกหัวหน้าทำไม? เปลี่ยนคำเรียกเสียใหม่”
ลู่จิ่นฮวนเงยหน้าขึ้น กระพริบตาปริบๆ หลุดปากออกมาว่า “...ท่านผู้บังคับบัญชา?”
ตามสถานะของทั้งสองครอบครัว ที่จริงเธอควรเรียกตามลู่จิ่นอวิ๋นว่าท่านพี่ใหญ่ แต่ฐานะของสองตระกูลห่างกันมากเกินไป เธอรู้สึกว่าการเรียกคนอื่นว่าท่านพี่นั้นดูเป็นการประจบประแจง
ก่อนมาเธออาศัยที่มีจิวจิวคอยช่วย จึงค่อนข้างมั่นใจ แต่พอได้มาเห็นสถานการณ์ของบ้านตระกูลเหอด้วยตาตัวเองแล้ว เธอกลับไม่แน่ใจอีกครั้ง
ถ้าต้องแต่งเข้ามาอยู่ในครอบครัวแบบนี้จริงๆ สภาพของเธอยังสู้ลู่จิ่นอวิ๋นไม่ได้เลย!