เช้าวันรุ่งขึ้น บนโต๊ะอาหารเช้า เหอฉงหนานประกาศข่าวดีว่าภรรยาตัวน้อยตั้งครรภ์อีกครั้ง
แม้ผู้อาวุโสทั้งสี่จะมีใจเตรียมพร้อมมานานแล้ว แต่เมื่อได้รับการยืนยัน ก็ยังคงดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่
ท่านผู้เฒ่าเหอตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ แทบอยากทุบโต๊ะแล้วโห่ร้องสองสามเสียง ในใจร้องลั่นว่า ตระกูลเหอของพวกเขานี่มันบุญหล่นทับจริงๆ!
สามปีอุ้มท้องห้าคน เขาอยากถามว่า ใครจะเทียบได้?
เหอเชียนหลินเองก็ระงับความตื่นเต้นไม่อยู่ หันไปสั่งทหารยามที่รออยู่นอกประตู:
“ไป ขอลาหยุดครึ่งวันแทนฉันกับผู้บัญชาการฝ่ายการเมือง บอกว่าฉันมีธุระสำคัญตอนเช้า วันนี้ฉันก็ต้องไปโรงพยาบาลฟังข่าวเหมือนกัน!”
เดิมทีเหอฉงหนานตั้งใจจะโทรศัพท์ขอลา แต่เมื่อพ่อของเขาให้ทหารยามวิ่งไปสักเที่ยว พอดีได้ถือโอกาส: “ช่วยขอลาแทนผมกับผู้บัญชาการหวังด้วย ผมลาหนึ่งวัน”
คุณย่าเหอยิ่งถึงขั้นวางตะเกียบลง เท้าคล่องแคล่วราวกับเหยียบกงล้อไฟ วิ่งปรู๊ดเดียวเข้าครัว เริ่มยัดของกินใส่ถุงตาข่าย
พลางยัดพลางพึมพำ:
“แอปเปิ้ลนี่ต้องเอาไปด้วย ตอนเสี่ยวฮวนเอ๋อร์ตั้งท้องกลัวหิวที่สุด ระหว่างทางจะได้อมให้หวานปาก ส่วนส้มในน้ำเชื่อมสองขวดนี่ก็ต้องหิ้วไป น้ำน้ำท่าท่า ทั้งกินทั้งดื่มจบในคราวเดียว”
ทางด้านคุณย่าเหอยังจัดการไม่เสร็จ ทางโน้นเจียงอวิ๋นก็เถียงกับพ่อสามีจนหน้าดำหน้าแดงแล้ว
“พ่อ ให้พ่ออยู่บ้านดูลูกนะ ฉันไปเป็นเพื่อนฮวนเอ๋อที่โรงพยาบาล ฉันไปยังช่วยพยุงเธอเข้าห้องน้ำอะไรพวกนั้นได้ มีประโยชน์กว่าที่พ่อไป”