เหอฉงหนานเหมือนพ่อแก่ขี้บ่น พูดกับหน้าท้องเล็ก ๆ ขาวเนียนของลู่จิ่นฮวนอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ถึงยอมจากไปกลับกรมอย่างอาลัยอาวรณ์
ในที่สุดก็ส่งคนไปได้ ลู่จิ่นฮวนกอดสมุดเงินฝากกลิ้งไปมาบนเตียงหลายตลบ ถึงเปิดมันออกมาด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเห็นจำนวนเงินข้างในชัด ๆ ก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ
คุณย่าเหอให้รางวัลเธอถึงสองพันหยวน!
ตอนนี้เป็นปี 1976 คนงานทั่วไปเงินเดือนเดือนละประมาณสามสิบห้าถึงสี่สิบหยวน
สองพันหยวนนั่นเกือบเป็นเงินเดือนสามปีของพวกเขา!
[เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ ฉันกลับมาแล้ว~]
ลู่จิ่นฮวนได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาเป็นประกายขึ้นทันที “จิวจิวเหรอ? งานเลี้ยงประจำปีของสำนักบริหารกาลเวลาพวกเธอจบแล้วเหรอ? สนุกไหม?”
[สนุกสิ ขอบใจฮวนเอ๋อมาก ชุดกระต่ายของฉันดูน่าทึ่งอะไรอย่างนี้ ระบบอื่น ๆ อิจฉาฉันจะแย่แล้ว!]
ลู่จิ่นฮวนก็ดีใจไปด้วย “เธอชอบก็ดีแล้ว รอฉันคลอดลูกแล้วยังมีรางวัลอีกห้าสิบคะแนน ถึงเวลาฉันจะส่งให้เธออีกชุด!”
[สกินน่ะเรื่องเล็ก เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ มีข่าวร้ายจะบอกเธอ]
ฟังน้ำเสียงเคร่งขรึมของจิวจิว ลู่จิ่นฮวนก็พลอยตึงเครียดไปด้วย “ข่าวร้ายอะไร?”
[หัวหน้าสำนักของเราประกาศกฎใหม่ในงานเลี้ยงปีนี้ว่า ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ระบบของเราทั้งหมดต้องเริ่มประเมินผล เกณฑ์ประเมินจะมาจากคะแนนที่ผู้ใช้ระบบทุกคนสะสมจากการทำภารกิจให้สำเร็จ]