“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แฟนผมน่ะชื่นชมผมมาก เธออยากแต่งกับผมจริง ๆ” เหอฉงหนานพูดหน้าตาเฉย น้ำเสียงยังแฝงความภาคภูมิใจ
หวังเถี่ยจวินส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนกล่าว “คงเป็นเพราะเธอยังไม่รู้จักแกดีพอมั้ง? สาวน้อยอายุเท่าไหร่แล้ว?”
“สิบแปดครับ”
หวังเถี่ยจวิน “…”
“แกนี่มันเฒ่าหัวงูจริง ๆ เลยนะ? ถึงกับไปยุ่งกับเด็กสาวอายุสิบแปดได้ลงคอ พ่อของเธอคงอายุมากกว่าแกไม่กี่ปีมั้ง?”
พอพูดถึงเรื่องอายุ เหอฉงหนานเกาหัวอย่างขัดเขิน “พ่อเธอดูยังหนุ่มอยู่เลยครับ น่าจะไม่ถึงสี่สิบหรอก ท่านหัวหน้านั่นไม่ใช่ประเด็นหรอกครับ ประเด็นคือท่านรีบอนุมัติรายงานให้ผมเร็ว ๆ เถอะ!”
หวังเถี่ยจวินสบถงึมงำก่อนรับรายงานไป ชำเลืองดู แล้วโยนกลับคืน
“แกเขียนอะไรของแกเนี่ย? ขนาดเอาสุนัขทหารมาฝึกเขียนสองวันยังเขียนเป็นระเบียบกว่าแกอีก!
เอากลับไปเขียนใหม่ทีละขีด! แกจะรีบแค่ไหนก็ต้องผ่านการตรวจสอบตามขั้นตอน สืบประวัติ และอนุมัติตามลำดับชั้น แถมแฟนแกยังเป็นคนต่างถิ่น เร็วสุดก็ต้องสามวัน!”
การอนุมัติรายงานการสมรสของทหารในหน่วยนั้นเข้มงวดมาก ส่วนการตรวจสอบประวัตินักบินอย่างพวกเขายิ่งเข้มงวดกว่า หากมีประวัติครอบครัวไม่ดี มีปัญหาทางประวัติศาสตร์ หรือมีญาติอยู่ต่างประเทศ ก็ไม่มีทางได้รับการอนุมัติ
แม้เหอฉงหนานจะไม่เคยแต่งงาน แต่เขาก็เคยอนุมัติให้ผู้ใต้บังคับบัญชามาก่อน!
ตระกูลลู่ก็เป็นชนชั้นแรงงานที่ซื่อสัตย์ธรรมดา เขาเคยได้ยินแม่เล่าว่า พ่อของลู่เป็นพนักงานต้มหม้อน้ำที่โรงงานอาหาร ส่วนแม่ของลู่เป็นพนักงานโรงอาหารของโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ นอกจากลู่จิ่นอวิ๋นและฮวนเอ๋อแล้ว ที่บ้านก็ดูเหมือนยังมีน้องชายที่กำลังเรียนชั้นมัธยมต้นอีกคน