เที่ยงวันที่ไปจดทะเบียนสมรส ตระกูลเหอเชิญลู่จ้าวและหลี่ไห่ลี่มาที่บ้านอย่างเป็นทางการ เพื่อหารือเรื่องงานแต่งงาน
สำหรับงานเลี้ยง ลู่จ้าวไม่มีข้อเรียกร้องอะไรมากนัก เขามีลูกสาวแท้ ๆ เพียงคนเดียว ในเมื่อเลือกเดินทางสาย “แต่งสูงเพื่ออนาคต” แค่ได้มาร่วมงานแต่งของลูกสาว เขาก็พอใจมากแล้ว สิ่งที่เขาใส่ใจคือเกียรติยศในภายภาคหน้า
ลู่จ้าวไม่มีความเห็น หลี่ไห่ลี่ยิ่งไม่มีความเห็นใหญ่ เพราะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ งานเลี้ยงจะครึกครื้นหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับเธอ?
เธอสนใจแค่ว่าตระกูลเหอจะให้สินสอดเท่าไหร่!
ตอนลู่จิ่นอวิ๋นแต่งงาน ตระกูลเหอให้หกร้อยหกสิบหยวน เธอให้สินเดิมสามร้อยหยวน สำหรับไอ้เด็กเวรนี่เธอก็ไม่ขอมาก แค่เพิ่มเป็นสองเท่าก็พอ
เพราะลูกเขยแท้ ๆ ของเธอเป็นผู้ชายปกติ หกร้อยหกสิบหยวนถือเป็นสินสอดสูงสำหรับการแต่งสูงแล้ว แต่สามีของไอ้เด็กเวรนั่นมีปมด้อยนะ เพิ่มเป็นสองเท่า เธอยังรู้สึกว่าขาดทุนเลย!
ลู่จิ่นฮวนไม่รู้ความคิดของนางในตอนนี้ แต่หญิงสาวเข้าใจดีว่าหญิงผู้นี้เป็นคนอย่างไร
ก่อนเข้าประตู เธอเรียกหลี่ไห่ลี่ไว้ แล้วกระซิบว่า “คุณป้าหลี่ ถ้ายังอยากให้ฉันยืนหยัดในตระกูลเหอได้ ก็อย่าเสนอเงื่อนไขที่ทำให้คนอื่นเสียหน้า
ไม่อย่างนั้นฉันยังไม่ทันเข้าประตู ผู้อาวุโสตระกูลเหอก็รังเกียจฉันก่อน แล้วฉันก็ช่วยพี่สาวไม่ได้นะ!”
หลี่ไห่ลี่โกรธจนกัดฟันกรอด “งั้นฉันก็เลี้ยงเธอมาเสียเปล่าสินะ?”
ลู่จิ่นฮวนไม่อยากเถียงกับเธอว่าใครกันแน่ที่เลี้ยงเธอมา เพราะมันไร้ความหมาย เธอรู้ดีว่าคนผู้นี้ละโมบแค่ไหน จึงเพียงกล่าวว่า “ได้ ถ้าอย่างนั้นคุณจะเสนออะไรก็ตามสบาย แต่จากนี้ไปเราต่างคนต่างอยู่ เงินทองไม่เกี่ยวข้อง ต่างฝ่ายต่างไม่เป็นหนี้บุญคุณกัน!”