เหอฉงหนานมองภรรยาตัวน้อยที่ดูห่อเหี่ยวราวกับถูกขัดใจ แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่
เขาคิดไม่ตกมาตลอดว่า เด็กสาวของเขาอ่อนหวานนุ่มนิ่มขนาดนี้ บางครั้งเขาแค่ทำแรงไปหน่อย เธอก็เอ่ยปากร้องเจ็บเสียงอ่อน
แต่กลับดื้อรั้นเป็นพิเศษเรื่องมีลูก คลอดทีแล้วทีเล่า ราวกับกำลังทำภารกิจอะไรสักอย่าง
ดังนั้นหลังกินอาหารค่ำวันตรุษจีนและกล่อมเด็กๆ หลับแล้ว ทั้งคู่กลับมาที่ห้อง เหอฉงหนานก็ถามออกไปตรงๆ ว่า
“ที่รัก เธอชอบเด็กขนาดนั้นเลยเหรอ”
ลู่จิ่นฮวนขี้เกียจซุกตัวในอ้อมกอดเขา แขนเรียวเล็กคล้องรอบเอวสอบของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ซบหน้าลงกับอกกว้างอย่างอาวรณ์ “อือ ชอบมากเลยค่ะ เพราะเป็นลูกของเราสองคนนะคะ~”
เด็กสาวในอ้อมกอดหอมนุ่มนิ่ม ลมหายใจอุ่นร้อน เสียงหวานนุ่มก้องอยู่ในหู เหอฉงหนานรู้สึกว่ากระดูกตัวเองละลายหมดแล้ว
เขาก้มหน้าลง จูบเบาๆ บนศีรษะนุ่มฟูของเธอ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความตามใจและรักใคร่อย่างที่สุด
“ผมก็ชอบ ในตัวพวกเขามีเลือดของเธอครึ่งหนึ่ง เลือดของผมครึ่งหนึ่ง เป็นพันธะที่สมบูรณ์ของเราสองคน”
ลู่จิ่นฮวนเป็นพวกได้คืบจะเอาศอก พอได้ยินแบบนั้น ก็เพิ่งจะอ้าปากจะบอกว่างั้นเรามีลูกกันอีกสักคนนะ ก็ได้ยินเหอฉงหนานพูดต่อว่า
“แต่ที่รัก เจ็ดคนก็พอแล้ว
ลูกมากแม่ก็เหนื่อย สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือเธอต้องลำบาก และผมก็ไม่ยอมให้เธอต้องทนทุกข์แม้แต่น้อย”