ลู่จ้าวเองก็ไม่ได้เจอลูกสาวมานานแล้ว ตอนส่งเสี่ยวฮวนเอ๋อร์มาเมืองหลวงนั้น เขาเคยเห็นสภาพของลู่จิ่นอวิ๋นหลังคลอด
ก่อนมาที่นี่เขากังวลมาตลอด กลัวว่าเสี่ยวฮวนเอ๋อร์ของเขาจะต้องกลายเป็นแบบนั้นบ้าง
ใครจะคิดว่าหลังคลอดหลานสาวแล้ว ลูกสาวจะฟื้นตัวกลับมาเป็นดังเดิมได้เร็วปานนี้ แถมยังสวยกว่าเดิมอีก!
ส่วนหลี่ไห่ลี่ก็แอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เสี่ยวอวิ๋นของเธอไปทุกข์ทรมานในชนบทห่างไกล แต่อีเด็กสารเลวคนนี้กลับใช้ชีวิตคุณนายหรูหรา!
ทำไมกัน?
ถ้าไม่มีเสี่ยวอวิ๋นช่วยแนะนำให้ มันจะมีวาสนาได้แต่งเข้าบ้านในเมืองหลวงหรือ?
“พ่อจ๋า ก่อนมาพ่อทำไมไม่โทรบอกหนู หนูจะได้ไปรับที่สถานีรถไฟนะจ๊ะ~” ลู่จิ่นฮวนเองก็คิดถึงพ่อมาก รีบวิ่งไปสองสามก้าว ดึงแขนเสื้อลู่จ้าวไว้
ในใจของเธอ ไม่ว่าหลี่ไห่ลี่จะทำอะไรกับเธอ ก็ไม่อาจลบความดีที่พ่อเคยมีต่อเธอได้
ลู่จ้าวเผยรอยยิ้มขมขื่น หลังจากภรรยาได้รับจดหมายของลู่จิ่นอวิ๋นเมื่อไม่กี่วันก่อน ก็เหมือนคนเสียสติ เอาแต่บ่นกระแนะกระแหนอยู่กับบ้านทุกวัน บังคับให้เขาลางานมาเมืองหลวงเพื่อ “ช่วย” ลู่จิ่นอวิ๋น
หลังจากลางานแล้ว เขาตั้งใจจะบอกลูกสาว แต่ภรรยากลับไม่ยอมไม่ว่าอย่างไร...
“ออกเดินทางรีบ เลยไม่ทันติดต่อลูก พ่อไม่ใช่เพิ่งเคยมาครั้งแรก ไม่ต้องไปรับหรอก”
ลู่จิ่นฮวนยิ้มโดยไม่พูดอะไร ใช้นิ้วเท้าเดา ก็เดาออกว่าเกิดอะไร
“พ่อจ๋า คุณป้าหลี่ เสี่ยวอัน ข้างนอกหนาว ไปนั่งที่บ้านกันดีไหมจ๊ะ?”
ลู่จิ่นอันในที่สุดก็ได้โอกาสพูด เบียดพ่อขึ้นไปด้านหน้าแล้วตะโกนเสียงดัง “พี่รอง ผมได้ยินว่าเป็ดย่างเมืองหลวงหอมมาก ผมยังไม่เคยกินเลย พาผมไปกินเป็ดย่างก่อนนะ! พอกินเสร็จค่อยไปบ้านพ่อแม่พี่เขย ยังไงตอนเย็นเราก็ต้องไปพักที่นั่น ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวนี้หรอก!”