ขาทั้งสองของลู่จิ่นฮวนยังคงสั่นเทา ริมฝีปากเล็กเผยอออกเล็กน้อย ปร่าเสียงหอบแผ่วเบาแสนหวานและนุ่มนวล
เหอฉงหนานค่อย ๆ ผ่อนคลายร่างที่เกร็ง หลุบตาเนิ่นนานมองเด็กสาวในอ้อมอก แก้มนวลแต้มรอยน้ำตา หัวใจพลันอ่อนยวบราวกับละลาย
“ที่รักขอโทษนะ ผมอดใจไม่ไหวอีกแล้ว...”
ลู่จิ่นฮวนแนบซบแผ่นอกเขา ขยับกายเบา ๆ ยกแขนโอบรอบลำคอ เว้าดวงตาคู่หวานที่อาบด้วยประกายน้ำใสแวววาว “ไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะ เพราะฉันก็อดใจไม่ไหวเหมือนกัน”
ยาวิเศษจากระบบนี่มันฤทธิ์ร้ายแรงเหลือเกิน!
แต่งงานมาสามปีกว่าแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกสดชื่นเบิกบานโล่งอกโล่งใจถึงเพียงนี้!
เหอฉงหนานหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ รวบแขนกระชับ พลอยพลิกกายเธอเบาเบื้องหน้า
“ว้าย!”
ลู่จิ่นฮวนเผลออุทานเสียงหวาน
เธอหันหลังให้บุรุษ มองไม่เห็นแววตาเขา ถูกแผงอกกว้างหนาร้อนผ่าวกักขังไว้ในอ้อมกอด
ข้างหูแว่วเสียงทุ้มแหบพร่า “ที่รักอย่าเพิ่งขยับ เมื่อปล่อยตามใจครั้งหนึ่งแล้ว ก็ให้อีกสักหลายเถอะนะครับ...”
ฝ่ามือสากกร้านของเหอฉงหนานปลอบประโลมอย่างแผ่วเบา ทว่าครอบครองเธออย่างไม่ปรานีเลยสักนิด
หลังเที่ยงคืนล่วงไป บรรยากาศจึงเงียบสนิททั่วทุกหนแห่ง
บนเตียงใหญ่ในห้องนอน บุรุษสูงใหญ่กำยำโอบกอดสตรีผู้บอบบางน่าสรรค์ คนทั้งคู่แนบชิดนอนหลับสนิท กลิ่นอายเย้ายวนในอากาศหอมหวลไม่จางหาย
*
วันรุ่งขึ้น ลู่จิ่นฮวนนึกว่าตนจะได้นอนตื่นสาย แต่ถูกเสียงเคาะประตูดังโป้งป้างแต่เช้าตรู่ปลุกให้ตื่น