หลี่ไห่ลี่โมโหจนจุกอก ชะตาชีวิตของลูกสาวเธอช่างอาภัพเสียนี่กระไร!
ดูเจ้าลูกเขยที่เอาแต่ดูดายสิ เมียตัวเองถูกตำหนิ เขากลับทำเป็นหูทวนลม นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น วางท่าเป็นเจ้าคนนายคน น่าเข้าไปตบสักสองฉาดเสียจริง!
ทว่าหลี่ไห่ลี่ได้แต่คิดอยู่ในใจ ตระกูลเหอหาใช่ครอบครัวธรรมดา หากเธอกล้าอาละวาดที่นี่จริง ๆ ผลลัพธ์ที่ตามมาไม่ใช่เธอจะแบกรับไหว!
ทั้งสองครอบครัวทานอาหารเสร็จ ลู่จ้าวจึงขอตัวกลับ เหอเชียนหลินให้ทหารยามขับรถไปส่งด้วยตนเอง นับว่าให้เกียรติอย่างถึงที่สุด
เหอฉงหนานไม่ยอมให้คุณหนูน้อยกลับไปพร้อมกัน “ท่านปู่ท่านย่า คุณพ่อคุณแม่ ผมอยากพาฮวนเอ๋อไปดูเรือนหอหน่อย หลังจากส่งเฟอร์นิเจอร์ใหม่มาแล้ว เธอยังไม่เคยเห็นเลย เดี๋ยวดูเสร็จผมจะไปส่งเธอกลับเอง”
เหอเว่ยกั๋วพยักหน้ายิ้ม ๆ “ไปเถอะ อีกสองวัน หากขาดเหลืออะไรยังพอมีเวลาเพิ่มเติม”
ตึกสองชั้นหลังน้อยของตระกูลเหอมีห้องพักทั้งหมดหกห้อง ชั้นบนสามห้อง ชั้นล่างสามห้อง ผู้หลักผู้ใหญ่และแม่บ้านพักอยู่ชั้นล่างเพื่อความสะดวก ส่วนเด็กรุ่นหลังพักอยู่ชั้นบน
พี่น้องสามคนของเหอฉงหนานได้คนละหนึ่งห้อง หลังจากเหอซือเยว่แต่งออกไป ห้องของเธอก็ยังคงอยู่ ทุกสองสามวันเธอจะพาสามีกลับมาพักค้าง
แม้จำนวนห้องจะไม่มาก แต่พื้นที่แต่ละห้องกว้างขวางมาก เรือนหอน่าจะมีขนาดราวห้าสิบตารางเมตร
ทันทีที่ลู่จิ่นฮวนก้าวเข้าไป เธอก็อุทานออกมาอย่างตื่นตะลึง “ว้าว กว้างใหญ่จังเลย~”
ห้องหันหน้าไปทางทิศใต้ แสงสว่างส่องถึงอย่างเต็มที่ ภายในห้องยังมีห้องน้ำพร้อมก๊อกน้ำประปาติดตั้งอยู่