บทที่ 176: รุมกระทืบตู้รั่วยวน
เจียงอวิ๋นมองผู้หญิงตรงประตูด้วยความรู้สึกซับซ้อน ครู่หนึ่งถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรดี
ทำไมเธอถึงไม่เคยได้ยินข่าวว่าเหอเชียนหลินถูกลดตำแหน่งเลยล่ะ?
ตู้รั่วยวนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เหลือบมองเจียงอวิ๋น แววตาซ่อนความลำพองใจไว้ไม่มิด ก่อนเอ่ยว่า “ฉันตั้งใจมาเยี่ยมพ่อสามีแม่สามีของคุณโดยเฉพาะ พวกเขาอยู่บ้านไหม?”
“มาเยี่ยม?”
แววตาของเจียงอวิ๋นเย็นเยียบลงทันที สายตากวาดมองเครื่องแบบทหารที่เรียบร้อยไร้ที่ติบนตัวตู้รั่วยวน แล้วถามเสียงแข็ง “ยังไม่พูดถึงสถานะของคุณ ฉันขอถามก่อนว่า คุณหาที่นี่เจอได้ยังไง?”
ตระกูลเหอรับราชการทหารมาสามชั่วอายุคน ผู้ชายในบ้านหลายรุ่นต่างดำรงตำแหน่งสำคัญ ต่อให้พ่อสามีอย่างเหอเว่ยกั๋วปลดประจำการไปนานแล้ว ความปลอดภัยของเขาก็ยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเบื้องบน!
ใช่ว่าใครหน้าไหนจะมาเยี่ยมได้ตามใจชอบ!
แววตาของตู้รั่วยวนวูบไหวด้วยความรู้สึกผิด ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงของคุณย่าเหอก็ดังมาจากด้านหลัง “เสี่ยวอวิ๋น ฮวนเอ๋อ พวกเธอทำอะไรกันอยู่? ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะ? เด็ก ๆ รอซื้อไอศกรีมแท่งอยู่นะ!”
คุณย่าเหอสวมเสื้อคอจีนสีเรียบ ผมสีเงินหวีเรียบร้อย ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน มองลูกสะใภ้กับหลานสะใภ้
ดวงตาของตู้รั่วยวนเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอถือตาข่ายใส่ผลไม้ไว้ในมือ เบียดลู่จิ่นฮวนที่ขวางอยู่ตรงหน้าออก แล้วรีบก้าวไปหาคุณย่าเหอ แสร้งทำท่าทางเขินอายและอ่อนน้อม:
“สวัสดีค่ะคุณน้า ฉันเป็นเพื่อนร่วมงานของผู้บัญชาการกองพลเหอค่ะ เราสนิทกันมาก ฉันได้ยินเขาพูดถึงคุณน้าอยู่บ่อย ๆ วันนี้ฉันตั้งใจมาเยี่ยมคุณน้ากับคุณลุงโดยเฉพาะค่ะ”