บทที่ 175 ตู้รั่วยวนมาถึงตระกูลเหอ
ลู่จิ่นฮวนมองเหล่าเด็ก ๆ ขนตายาวทอดเงาบาง ๆ ลงบนใบหน้า ดวงตากลมโตเป็นประกายโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
“ดีมาก ทุกคนทำได้ดีมาก! เริ่มจากจินโต้วก่อนนะ แต่ละคนบอกสิ่งที่ชอบทำมาสองอย่าง เรื่องซุกซนหรือก่อเรื่องไม่นับ เข้าใจไหม”
ก่อนจิวจิวจะจากไป มันบอกเธอว่ายาวิเศษใช้ซ้อนกันได้ เธอจึงตั้งใจถามความคิดของเด็ก ๆ ก่อน แล้วค่อยวางแผนจัดการ
เด็กทั้งสิบส่งเสียงตอบรับกันอย่างกระจัดกระจาย เบียดกันชุลมุนวุ่นวาย
“เข้าใจแล้ว!”
“ได้!”
“รู้แล้ว!”
“โอ้~~”
ลู่จิ่นฮวนมองเหล่าตัวน้อยที่ต่างคนต่างตะโกน “...คราวหน้าถ้าแม่ถามว่าเข้าใจไหม พวกหนูต้องตอบว่าเข้าใจแล้ว ถ้าแม่ถามว่ารู้ไหม ก็ต้องตอบว่ารู้แล้ว เข้าใจตรงกันไหม”
เด็กทั้งสิบส่งเสียงพร้อมกัน แล้วก็ทำผิดซ้ำรอยเดิม
“เข้าใจตรงกันแล้ว!”
“เข้าใจแล้ว!”
“เข้าใจ!”
ท่านผู้เฒ่าเหอ คุณย่าเหอ และเจียงอวิ๋นที่ยืนอยู่ใต้ชายคามองภาพในลานบ้านแล้วหัวเราะจนตัวงอ
ลู่จิ่นฮวนยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ “เอาละ เริ่มกันเลย”
จินโต้วตะโกนเสียงดังสุดกำลัง “รายงานแม่ ผมชอบปีนต้นไม้กับชกมวย แล้วก็ชอบเล่นซ่อนหาด้วยครับ!”
ลู่จิ่นฮวนพยักคางให้เหมาโต้วที่ยืนอยู่ลำดับสอง เป็นสัญญาณให้พูดต่อ
เหมาโต้วทำหน้าขึงขัง ตอบอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ “รายงานแม่ ผมชอบเล่นเกมขี่ม้ารบกับพี่ชาย แข่งกันปีนขึ้นหลังคา แล้วก็ชอบจับแมลงครับ!”
ฟังถึงตรงนี้ ลู่จิ่นฮวนก็รู้สึกว่าตัวเองทำเกินจำเป็นไปหน่อย แม้แต่สองคนที่ผ่านการฝึกจากชายแก่ก็ยังพูดเรื่องที่เป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้ แล้วจะหวังอะไรจากพวกเด็กเล็กได้ล่ะ